บทที่ 1422

สิบนาทีผ่านไป หลังจากที่แดร์ริลดื่มโอสถและยาวิเศษเข้าไปแล้ว เขาก็สังเกตเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เกิดขึ้น

ไม่นะ!

'เกิดอะไรขึ้น?'

'เม็ดยาเทวะสามารถช่วยให้ผู้ฝึกฝนขึ้นไปอยู่ระดับสูงได้อย่างรวดเร็วไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันเลยล่ะ?'

หรือจะเกิดข้อผิดพลาดกับเม็ดยาเทวะที่เขากลั่น?

แดร์ริลขมวดคิ้วและไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ปรุงแต่งเม็ดยาเทวะอีกครั้งหนึ่ง

หลังจากที่ลองอีกครั้งหนึ่ง เม็ดยาเทวะก็ยังไม่ทำปฏิกิริยาใด ๆ กับร่างกายของแดร์ริล ดังนั้นเขาจึงรู้สึกหดหู่ใจ

บ้าเอ๊ย!

'เกิดอะไรขึ้น?'

แดร์ริลรู้สึกงุนงง วิตกกังวลและสับสน

อันที่จริงแดร์ริลไม่รู้ว่าเม็ดยาเทวะจะมีผลสำหรับผู้ที่อยู่ในระดับจักรพรรดิยุทธเท่านั้น!

และเมื่อมาถึงจุดนี้ สมุนไพรที่ใช้ในการปรุงแต่งเม็ดยาเทวะก็จะเป็นสมุนไพรที่หาง่ายสำหรับผู้ที่เป็นจักรพรรดิยุทธขั้นสูง ดังนั้น เม็ดยาเทวะจึงไม่มีผลกับผู้ที่กำลังจะก้าวขึ้นไปสู่ขั้นเทพยุทธ์!

เนื่องจากว่าขั้นจักรพรรดิยุทธและขั้นเทพยุทธ์นั้นมีความแตกต่างกันมาก ดังนั้น เม็ดยาเทวะจึงไม่มีประโยชน์สำหรับผู้ที่ต้องการเป็นเทพยุทธ์!

"หยุดนะ!"

ในขณะที่แดร์ริลกำลังรู้สึกหดหู่ใจอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงดังโครมครามจากข้างนอกห้อง ดูเหมือนว่ามีคนกำลังพังประตูคฤหาสน์คาร์เตอร์เข้ามา!

เกิดความโกลาหลขึ้นทันที!

เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แดร์ริลจึงรีบออกไปดูทันที

ในเวลานั้น สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาหาแดร์ริลอย่างรวดเร็วและพูดขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า ”แย่แล้วนายน้อย! ผู้หญิงน่ากลัวคนนั้นกลับมาอีกแล้ว!”

ผู้หญิงน่ากลัวงั้นเหรอ?