บทที่ 1424

จูปาเจี๋ยหันมองเชนเทล่าที่กำลังดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า "เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า!”

ใบหน้าของเชนเทล่าแดงก่ำขณะที่เธอกัดริมฝีปากแน่น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่พูดอะไร

หลังจากที่ได้ใช้เวลาร่วมกันมาพักหนึ่ง เชนเทล่าก็รู้จักนิสัยใจคอของจูปาเจี๋ยมากยิ่งขึ้น ดังนั้นเธอจึงรู้ว่า ถ้าหากว่าเธอตอบ จูปาเจี๋ยก็จะพูดต่อไม่ยอมหยุด

จูปาเจี๋ยหันมาหาแดร์ริลด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “แดร์ริลน้องข้า ผู้หญิงของข้าเป็นคนขี้อาย ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่รังเกียจนาง!”

แดร์ริลหัวเราะและพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกพี่จู”

แดร์ริลรู้สึกโล่งใจเมื่อมีจูปาเจี๋ยอยู่ที่นี่!

จากนั้น แดร์ริลก็ชำเลืองมองผู้หญิงของจูปาเจี๋ย

เ-ี้ย!

‘ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของโดน็อกไม่ใช่เหรอ? เธอกลายเป็นผู้หญิงของจูปาเจี๋ยไปได้ยังไง!'

แดร์ริลตกตะลึง จากนั้น เขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า “พี่จู พี่สะใภ้ของผม เธอ…”

จูปาเจี๋ยเข้าใจว่าแดร์ริลต้องการจะถามอะไร ดังนั้น เขาจึงขัดจังหวะและหัวเราะเบา ๆ “คนสวยของข้าและข้าถูกกำหนดให้มาเป็นคู่กัน!” จากนั้นเขาก็ชำเลืองมองเชนเทล่าด้วยรอยยิ้ม “จริงไหมแม่สาวงาม?”

ใบหน้าของเชนเทล่ากลายเป็นสีแดงเข้มมากยิ่งขึ้น แต่เธอก็ยังคงเงียบและไม่ยอมพูดอะไร

เธอรู้สึกอับอายจนอยากจะฆ่าตัวตาย!

แดร์ริลรับรู้ได้ถึงปฏิกิริยาของเชนเทล่า ดังนั้นเขาจึงหันไปอุทานกับจูปาเจี๋ยว่า “มันยอดเยี่ยมมากเลยพี่จู!”

แดร์ริลอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ!

จูปาเจี๋ยฉกภรรยาของโดน็อกไป! แดร์ริลเชื่อว่าโดน็อกจะต้องตามหาภรรยาของเขาอยู่แน่ ๆ

จูปาเจี๋ยรู้สึกภูมิใจเมื่อแดร์ริลชื่นชมเขา

อึก!

ในเวลานั้น ดวงตาของจูปาเจี๋ยเบิกกว้าง เขากลืนน้ำลายลงคอเมื่อเขาเหลือบไปเห็นอีวอนและเดบร้า