บทที่ 1477

เมื่อมัตเตโอเท้าแตะถึงพื้น เขาก็เห็นหมาป่าวายุหลายตัว นี่ทำให้เขาตื่นเต้นมาก

“ฮ่าฮ่า… พวกหมาป่าอยู่ที่นี่เองสินะ”

ชั่วขณะต่อมามัตเตโอก็มองเห็นร่างไร้ชีวิตของราชาหมาป่า เขาถามแดร์ริลอย่างเย็นชา “นี่มันตัวใหญ่มาก! ราชาหมาป่าสินะ? มันตายได้ยังไงกัน?”

ขณะที่ถามมัตเตโอไม่แม้แต่จะมองแดร์ริล เขาหยิ่งจองหองและพูดจาราวกับกำลังออกคำสั่ง

ตอนนั้นมัตเตโอไม่รู้ว่าคนที่อยู่ต่อหน้าก็คือแดร์ริลศัครูตัวฉกาจของเขา ในสายตาเขาชายที่ยืนตรงหน้านี้คือลูก้าคนที่ได้ลำดับรั้งท้ายในตารางการแข่ง แล้วลูก้าก็ไม่คู่ควรให้เขาต้องสนใจ

‘ให้ตาย มัตเตโอยังจองหองไม่เปลี่ยนเลยแฮะ ขนาดไม่ได้เจอกันมาหลายปีนะ’

แดร์ริลกำหมัดแน่นขณะที่ลอบด่ามัตเตโอในใจ แต่หลังจากผ่านไปชั่วขณะเขาก็ยังคงแกล้งทำเป็นคนธรรมดาอยู่

“เอ่อคือ… ผมก็ไม่รู้ ผมได้ยินเสียงต่อสู้กันมาจากทางนี้ ก็เลยรีบวิ่งมา พอผมมาถึงราชาหมาป่าก็ตายไปแล้วครับ”

ขณะที่พูดออกมาแดร์ริลก็มีท่าทางเป็นธรรมชาติ เขาดูไม่เหมือนคนที่กำลังโกหกอยู่เลยสักนิด

แดร์ริลรู้สึกได้ว่า พลังของมัตเตโอเพิ่มขึ้นมากจากเมื่อก่อน เขายังโกหกต่อไปแม้ว่าเขาจะสามารถเอาชนะมัตเตโอได้อย่างไม่มีปัญหาก็ตาม แต่ว่ามันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสังหารหมอนี่ได้อย่างรวดเร็ว หากว่าเขาฆ่ามัตเตโอ เขาก็ต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีแล้วตัวตนที่แท้จริงก็จะต้องถูกเปิดเผย

แดร์ริลจำต้องสงบนิ่งและไม่แสดงออกมากจนเกินไป และเขายังต้องแต่งเรื่องโกหกเพื่ออธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าด้วย

“เสียงต่อสู้เหรอ?” มัตเตโอขมวดคิ้วก่อนเดินเข้าไปดูช้า ๆ “นายหมายความว่ามีคนอื่นฆ่าราชาหมาป่าเหรอ?”

มัตเตโอไม่สงสัยแม้สักนิดว่าลูก้าจะเป็นคนฆ่าราชาหมาป่าได้ เพราะว่าเขาอยู่แค่ขั้นปราชญ์ยุทธเท่านั้น ซึ่งเขาไม่มีทางทำได้แน่นอน

“ใช่ครับ” แดร์ริลเริ่มที่จะพูดพล่ามไร้สาระ “มีมากกว่าหนึ่งคนด้วย พอพวกนั้นฆ่าราชาหมาป่าสำเร็จ พวกเขาก็ดูเหมือนจะทุ่มเถียงกันเรื่องการแบ่งโอสถ ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เพราะว่าผมมองไม่เห็น”

“ฮ่าฮ่า…”

ได้ยินดังนั้นมัตเตโอก็ยิ้มและมองที่ร่างของราชาหมาป่าอย่างใกล้ชิด

“ดูเหมือนว่าฉันนั้นโชคดีนักที่ได้มาเจอหมาป่าที่พร้อมให้เก็บเกี่ยวเลย”

โอสถเล่นแร่แปรธาตุของราชาหมาป่าจะต้องเป็นของหายากมาก หากว่าเขาได้โอสถเล่นแร่แปรธาตุของราชาหมาป่ามาจะต้องทำให้เขาพัฒนาจนผ่านเข้ารอบต่อไปได้แน่