บทที่ 1481

”นี่มัน…” เวลานั้นฟลอเรียนทั้งตกตะลึงและมองดูโอสถเล่นแร่แปรธาตุสีทองนั้นอย่างใกล้ชิด เขารู้สึกอารมณ์ท่วมท้นเสียจนหมดคำพูด “นี่… นี่มันโอสถเล่นแร่แปรธาตุสีทองของราชาหมาป่าวิญญาณแห่งวายุไม่ใช่เหรอ?”

ฟลอเรียนไม่สามารถปิดบังความรู้สึกตื่นตะลึงเอาไว้ได้ เขามองไปรอบ ๆ และพูดว่า “ทุกท่าน ฝ่าบาททรงรับสั่งว่า ใครก็ตามที่สามารถเก็บเกี่ยวโอสถเล่นแร่แปรธาตุสีทองของราชาหมาป่าวิญญาณแห่งวายุมาได้ จะถือว่ามันเทียบเท่ากับโอสถเล่นแร่แปรธาตุ 800 อัน”

"โอสถเล่นแร่แปรธาตุสีทองมีค่าเท่ากับแบบธรรมดาถึง 800 อันเลยเหรอ?!” ทุกคนต่างก็ตะลึงไปเมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาทุกคนต่างก็มองไปที่แดร์ริล อย่างสงสัยและหลากหลายอารมณ์ปนเปในแววตา

ราชาหมาป่าวิญญาณแห่งวายุนั้นแข็งแกร่งมาก ส่วนแดร์ริลนั้นอยู่เพียงขั้นปราชญ์ยุทธเท่านั้น จะสามารถเอาโอสถเล่นแร่แปรธาตุของราชาหมาป่าวายุมาได้อย่างไรกัน?

ฟลอเรียนจัดเรียงตารางของผู้มีคุณสมบัติอีกครั้งแล้วประกาศว่า “โอสถเล่นแร่แปรธาตุสีทองของลูก้า เมื่อนำมารวมกับโอสถเล่นแร่แปรธาตุธรรมดาอีก 30 อัน ก็นับได้เป็น 830 อัน ตอนนี้เขาอยู่ลำดับที่ห้าและมีคุณสมบัติที่จะผ่านเข้ารอบต่อไปในฐานะของหนึ่งในสิบอันดับ”

ฟลอเรียนมองโจฮันเนสซึ่งยังคงตะลึงอึ้งอยู่ “โจฮันเนส ผู้ที่อยู่อันดับที่สิบตอนนี้กลายเป็นอันดับที่สิบเอ็ดและต้องตกรอบไป”

ได้ยินดังนั้น ร่างกายของโจฮันเนสก็สั่นเทา เขาผงะถอยหลังไปสองสามก้าว สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำบิดเบี้ยว ราวกับว่าเพิ่งกลืนไข่เน่าเข้าไป

‘ฉันมีคุณสมบัติเพียงพอนะ ฉันตกรอบได้ยังไงกัน?’

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’ มัตเตโอขมวดคื้วแน่น สีหน้าดูไม่ดี

‘ให้ตาย ฉันลืมไปเลยว่าเจ้าลูก้านั่นยังมีโอสถเล่นแร่แปรธาตุของราชาหมาป่าอยู่ ถึงนายจะมีคุณสมบัติเข้ารอบไปได้ก็อย่าเพิ่งรีบดีใจไป ฉันจะไม่ออมมือให้แน่ ๆ ในรอบต่อไปของการแข่งขัน’ เขาคิดขณะที่มองเขม็งไปที่แดร์ริล

ตอนนั้นทุกคนมองไปที่แดร์ริลด้วยสายตาว่างเปล่า ต่างก็ไม่สามารถรวบรวมสติได้

สถานการณ์มันเปลี่ยนรวดเร็วเกินไป จนแทบคาดเดาไม่ได้ ชายที่อยู่เพียงระดับปราชญ์ยุทธสามารถผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศไปได้แถมยังได้อันดับที่ห้าอีกด้วย