บทที่ 1513

’ฮ่าฮ่า’

แดร์ริลดีใจมากเมื่อได้ยินว่าอีเวตต์นั้นเลือกเขาและอยากจะวิ่งเข้าไปสวมกอดเธอแต่ก็อดทนเอาไว้

“อืม!” จักรพรรดิแห่งโลกใหม่พยักหน้าก่อนที่จะยืนขึ้นช้า ๆ และพูดว่า “ลูก้า มูนไลท์ผู้มีความสามารถทั้งในด้านวรรณกรรมและการต่อสู้… อัจฉริยะที่ไม่มีผู้ใดเทียบ ข้าขอประกาศว่า พระสวามีขององค์หญิงอีเวตต์ก็คือ…”

“ฝ่าบาท…”

ขณะที่พระองค์กล่าวไปได้ครึ่งประโยค แม่ทัพที่อยู่ในชุดเกราะก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาขัดจังหวะ

เขาก็คือหัวหน้าหน่วยองครักษ์ มิลตัน สไนเดอร์!

ขณะนั้นบนร่างของมิลตันยังมีกลิ่นเหล้า

“มิลตัน เจ้ามาทำอะไร? ไปซะ…” ฟลอเรียนขมวดคิ้วและจ้องมองมิลตันด้วยสายตาตำหนิ

องค์จักรพรรดิกำลังอยู่ระหว่างการประกาศผล แต่มิลตันก็ยังกล้าจะเข้ามาขัดจังหวะพระองค์ในเวลาสำคัญ นี่เขารนหาที่ตายอยู่หรือไง?

ขณะเดียวกันองค์จักรพรรดิก็ไม่พอพระทัย ทรงทอดพระเนตรมิลตันและตรัสว่า “มิลตัน อยากจะบอกอะไร เจ้าก็ค่อยบอกข้าทีหลัง”

พระองค์มองมิลตันด้วยสายตาเย็นชา

ไม่ใช่แค่การที่เขาเป็นหัวหน้าองครักษ์แต่กล้าที่จะมาขัดจังหวะ แต่อีกเรื่องก็คือการที่ตัวเขายังมีกลิ่นเหล้าอยู่ด้วย ช่างหยาบคาย

ความจริงพระองค์คงสั่งตัดหัวมิลตันเสียตรงนี้หากไม่เห็นแก่ว่ามีผู้บ่มเพาะจากเก้าทวีปอยู่ และกลัวว่าจะทำราชวงศ์แห่งโลกใหม่ต้องอับอายขายหน้า

ชวับ!

ทุกสายตาต่างก็หันไปมองมิลตันทันใด

“นี่เขาเมาเหรอ?”

“เขากล้ามาขวางฝ่าบาทเหรอ…”

“นี่ไม่ถูกนะ ปกติมิลตันเป็นคนรอบคอบระมัดระวังไม่เคยทำอะไรบุ่มบ่าม…”

มิลตันคุกเข่าลงท่ามกลางสายตาสับสนงงงวยของฝูงชนขณะที่เขาเช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากก่อนที่จะกล่าวด้วยความกลัวและความเคารพต่อจักรพรรดิแห่งโลกใหม่ “ฝ่าบาท ขอประทานอภัยพะยะค่ะ กระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่ต้องกราบทูลพะยะค่ะ”