บทที่ 153

มิส ลาน่า โทมัส นั้นสวยมาก แต่เธอก็เข้มงวดมากด้วย รูปถ่ายของเธอจากมุมต่าง ๆ นับสิบรูปนั้นแสดงเรือนร่างอันไร้ที่ติของเธอ

แล้วจีเซลล์ต้องการอะไรกัน? รูปของลาน่าพวกนี้มันอะไร?

เวร! ในขณะที่รูปเหล่านั้นอยู่ คนบางคนที่อยู่รอบเขาก็เห็นรูปด้วยเช่นกัน และตามมาด้วยเสียงตะโกนของเคนท์ "มาดูนี่เร็ว! แดร์ริลกำลังดูรูปสาวฮอตด้วย ฮ่าฮ่า นี่มันน่าขยะแขยงนะ อย่างน้อยก็ไปทำในที่ลับตาสิ!"

หญิงสาวเกือบทั้งหมดมองแดร์ริลด้วยความโกรธเมื่อได้ยินแบบนั้น สตรีทุกคนดูหมิ่นชายที่น่ารังเกียจ

แดร์ริลรู้สึกอาย เขาปิดมือถือทันทีแล้วแกล้งมองไปรอบ ๆ ในขณะที่พยายามจัดการบรรยากาศน่าอึดอัดไปด้วย

จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น

"แกทำอะไร? เป็นบ้าเหรอ?" เคนท์ตะโกน

แดร์ริลไม่ได้ตอบ เขามองไปตรงหน้ากำแพงถ้ำจากนั้นก็เดินไปทางออกของถ้ำ เขาถอนหายใจแล้วกล่าว "มีบางอย่างไม่ปกติเกี่ยวกับถ้ำนี้"

ลิลี่และแด๊กซ์รู้สึกจนปัญญา เขาพูดถึงอะไร? ถ้ำนี้มันมีปัญหาอะไร?

แดร์ริลชี้ไปที่อ่าวตรงข้ามถ้ำห่างออกไปหลายร้อยไมล์แล้วกล่าวอย่างช้า ๆ "ถ้าเรามองจากที่นี่ไปถึงอ่าวตรงหน้าที่เราแข่งว่ายน้ำกัน ไม่คิดว่ามันดูเหมือนมังกรหลับเหรอ?"

แด๊กซ์และลิลี่มองตรงไปตามทิศที่เขาชี้ มันเป็นความจริง ห่างออกไปจากอ่าว มันดูเหมือนมังกรที่กำลังหลับไหลใต้แสงจันทร์

แดร์ริลกล่าวต่อ "ในโลกของฮวงจุ้ย มันรู้จักกันในชื่อ 'มังกรแหวกน้ำตื้น' มันเป็นลางร้าย เหตุการณ์ฉลามบุกก่อนหน้าไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเลือดหมูเพียงอย่างเดียว"

แด๊กซ์ถาม "คุณมีความรู้เรื่องฮวงจุ้ยด้วย?"

วิลเลียมกรอกตา "เขาจะไปรู้อะไร! ถ้าคนอย่างหมอนี่รู้เรื่องฮวงจุ้ย เขาคงไม่เป็นแค่ลูกเขยบ้านคนอื่นหรอก" ฮ่าฮ่า ทุกคนหัวเราะตาม

แด๊กซ์ฉงน เขาสังเกตว่าแดร์ริลนั้นจริงจังกับเรื่องที่เขากล่าวออกมา เขาจึงถามอีก "แดร์ริล ถ้ามันจริงเรื่องที่อ่าวเป็น 'มังกรแหวกน้ำตื้น' มันจะมีความสัมพันธ์อะไรกับถ้ำนี้?"

แดร์ริลเมินสายตาทุกคนแล้วหันไปมองแด๊กซ์ก่อนจะกล่าว "แน่นอนเลยล่ะ ถ้ำนี้ตั้งอยู่ที่ก้นของหุบเขา และรูปทรงของหุบเขาก็ดูเหมือนพยัคฆ์โหย พร้อมกับถ้ำที่เรายืนอยู่นี้ก็เป็นปากพยัคฆ์"