บทที่ 1534

จากนั้นดวงตาของเจ้าศักดินาเคนนี่ เบรดก็แปลเปลี่ยนเป็นมีเมตตายิ่งขึ้น “แอมโบรส ตอนนี้พ่อเป็นจักรพรรดิแล้ว เจ้าเองก็เป็นเจ้าชายแล้ว ดีใจหรือเปล่า?"

แม้ว่าแอมโบรสจะไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของเขา แต่เจ้าศักดินาเคนนี่ก็ไม่เคยลืมช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันเมื่อเห็นชายหนุ่ม เขายังคงคิดว่าเด็กหนุ่มเป็นลูกชายของเขา

"อื้ม!"

แอมโบรสพยักหน้าอย่างมีความสุข “กระหม่อมมีความสุข! กระหม่อมมีความสุขมากเหลือเกิน! ขอแสดงความยินดีกับเสด็จพ่อด้วยพะยะค่ะ”

แอมโบรสไม่สนใจเรื่องที่จะได้เป็นเจ้าชาย เพราะเขามัวแต่มีดีใจที่ได้เจอเจ้าศักดินาเคนนี่

'อะไร? นั่นแอมโบรส ลูกชายของฉันงั้นเหรอ?’

แดร์ริลตกอยู่ในภวังค์ขณะที่เขามองคนทั้งสองด้วยความงุนงง หัวใจของเขาเต้นแรงและพูดไม่ออก

หลังจากที่เขากลับมาอยู่กับโมนิก้า แดร์ริลก็ได้รู้ว่าเขามีลูกชื่อแอมโบรส ดาร์บี้ แต่เขาไม่เคยเห็นหน้าเด็กคนนั้นเลย เขารู้ว่าแอมโบรสเคยอาศัยอยู่ในพระราชวังกวนเป๋งมาหลายปี ดังนั้นเขาจึงเรียกเจ้าศักดินาเคนนี่เป็นพ่อ

เขารู้ว่าเขาพลาดแล้ว ในตอนที่ได้เห็นแอมโบรสร้องเรียกเจ้าศักดินาเคนนี่ว่าพ่อ

เขาเคยเห็นเด็กคนนี้ที่สุสานโบราณของลิโป้ แต่แอมโบรสเคยอยู่กับเมแกน ดังนั้นแดร์ริลจึงคิดว่าเขาเป็นลูกชายของเมแกนและเคนต์

แดร์ริลมองไปที่แอมโบรส เขาคิดว่ามันค่อนข้างตลก และในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดและตื่นเต้นเล็กน้อย

“แอมโบรส”

เจ้าศักดินาเคนนี่ยิ้มและมองไปที่แอมโบรส “หลายปีที่ผ่านมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? แล้วท่านแม่ของเจ้าเป็นอย่างไร?"

เจ้าศักดินาเคนนี่แทบจะสงบใจไว้ไม่ไหวได้เมื่อเขานึกถึงโมนิก้า

“เสด็จพ่อ!” ใบหน้าของแอมโบรสมืดลง เขาดูน่าสงสาร “กรัหม่อมกับท่านแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปีแล้ว กระหม่อมตามหาแม่มาโดยตลอดแต่ก็หาไม่พบ แต่หลายปีมานี้กระหม่อมค่อนข้างโชคดี กระหม่อมได้พบปรมาจารย์ที่ทรงพลัง และได้เรียนรู้อะไรมากมาย!”

เจ้าศักดินาเคนนี่หัวเราะด้วยความโล่งอก เขาพยักหน้าและพูดว่า “ดี ดีมาก ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าจะแข็งแกร่งไม่น้อย เจ้าสามารถอยู่เคียงข้างข้าและช่วยข้าจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ ฟังดูเข้าท่าไหม?"

เขาได้ตำแหน่งจักรพรรดิเท่านั้น เขายังต้องการคนที่คอยช่วยเหลือเขาอีกมาก

เขาเห็นแอมโบรสเป็นลูกของตัวเอง เขาจึงไว้ใจเด็กหนุ่มมากที่สุด การมีแอมโบรสอยู่เคียงข้างเขา มันช่างสมบูรณ์แบบ

"เยี่ยมไปเลย!" แอมโบรสไม่ได้คิดอะไรมาก เขาพยักหน้าเห็นด้วยในทันที

เจ้าศักดินาเคนนี่และแม่ของเขาคือบุคคลสองคนที่ใกล้ชิดกับเขามากที่สุด เขาไม่ต้องการจะแยกจากพวกเขาอีกต่อไป