บทที่ 1557

ไม่เพียงแต่จักรพรรดินีจะอวยพรให้แดร์ริลและอีเวตต์เท่านั้น แต่เธอยังอนุญาตให้เขาประคองเธอว่ายน้ำขึ้นฝั่งอีกด้วย

จักรพรรดินีกำลังกอดคอแดร์ริลเอาไว้!

ในที่สุดจักรพรรดินีก็ยอมสงบลง แม้ว่าพวกเขาจะใกล้ชิดกัน แต่ใบหน้าของจักรพรรดินีก็ยังคงดูเย็นชาและห่างเหิน

“แดร์ริล! มือของเจ้าอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้รึ?”

“ฝ่าบาท กระหม่อมต้องขยับมือเพื่อว่ายน้ำ แล้วจะให้มือของกระหม่อมอยู่นิ่ง ๆ ได้อย่างไร?”

"เจ้า! เมื่อเราขึ้นฝั่งแล้ว เจ้าต้องลืมเรื่องนี้ไป เข้าใจไหม?"

“ทำไมกระหม่อมจะต้องลืมด้วย? กระหม่อมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“ข้าบอกให้เจ้าลืม เจ้าก็ต้องลืม! เจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้า!”

"ก็ได้..."

ในขณะที่พวกเขากำลังโต้เถียงกัน แดร์ริลก็ว่ายน้ำพาจักรพรรดินีเข้าใกล้เกาะมากยิ่งขึ้นแล้ว

ในไม่ช้า พวกเขาทั้งสามคน ก็มาถึงยังชายฝั่งของเกาะเล็ก ๆ ในที่สุด จากนั้นแดร์ริลก็วางร่างของจักรพรรดินีลงบนชายหาด

เมื่อพวกเขาก้าวขึ้นไปบนผืนทรายแล้ว พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จักรพรรดินีถูกสกัดจุดเอาไว้และเธอยังต้องผ่านการเดินทางอันยาวนาน เธอจึงรู้สึกอ่อนล้า

แดร์ริลและอีเวตต์นั่งลงบนชายหาดก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้น พวกเขาก็เริ่มฟื้นฟูพลังภายใน

ผ่านไปครู่หนึ่ง แดร์ริลก็สูดหายใจเข้าอย่างผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินสำรวจบนเกาะ

เมื่อมองจากระยะไกล มันดูเหมือนกับเกาะเล็ก ๆ เท่านั้น แต่เมื่อพวกเขาขึ้นมาบนเกาะแล้ว พวกเขาก็ตระหนักได้ว่ามันเป็นเกาะขนาดใหญ่ ซึ่งมีขนาดใหญ่มากกว่าเมืองตงไห่เท่าตัว เกาะแห่งนี้เขียวชอุ่มและถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้สูงและมีสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างซับซ้อน