บทที่ 1563

ปัง!

ง้าวสวรรค์ชนกับกรงเล็บอันแหลมคมของอสูรแห่งท้องทะเลด้วยเสียงอันดัง มันส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะหันกลับไป และมุ่งหน้าไปทางจักรพรรดินีอีกครั้ง

“ว้าย!”

จักรพรรดินีตะโกนขึ้นด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าทำไมอสูรแห่งท้องทะเลจึงตั้งเป้ามาที่เธอ

แดร์ริลเองก็งงงวยไม่แพ้กัน

เกิดอะไรขึ้น?

‘ฉันโจมตีอสูรแห่งท้องทะเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทำไมมันถึงตั้งเป้าไปที่จักรพรรดิและไม่ยอมต่อสู้กับฉัน?'

จากนั้นแดร์ริลก็เหลือบมองเสื้อคลุมฟีนิกซ์ของจักรพรรดินี ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักบางอย่างสิ่งขึ้นได้

เสื้อคลุมฟีนิกซ์ของจักรพรรดินีทำจากผ้าไหมสีทอง และบนเสื้อคลุมก็ถูกปักด้วยอัญมณีที่สองแสงแวววาวระยิบระยับ ซึ่งอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมอสูรแห่งท้องทะเลจึงตั้งเป้าไปที่จักรพรรดินี

"ฝ่าบาท!"

แดร์ริลตะโกนขึ้นอย่างเร่งรีบว่า “รีบถอดเสื้อคลุมฟีนิกซ์ออกเร็วเข้า! อสูรแห่งท้องทะเลมุ่งเป้าไปที่พระองค์ ก็เพราะเครื่องประดับบนเสื้อคลุมฟีนิกซ์"

อะไรนะ?

'เขาบอกให้ข้าถอดเสื้อคลุมฟีนิกซ์ออกงั้นรึ?'

จักรพรรดินีกัดริมฝีปากแน่น จากนั้นเธอก็ตะโกนขึ้นว่า "เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร! เจ้าควรจะรีบจัดการกับสัตว์ดุร้ายนั่น ไม่ใช่มาบอกให้ข้าถอดเสื้อคลุมฟีนิกซ์ของข้าออก! แล้วเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่าสัตว์ร้ายนั่นถูกดึงดูดโดยเครื่องประดับบนเสื้อคลุมฟีนิกซ์ของข้า?”

‘ข้าจะถอดเสื้อคลุมฟีนิกซ์ออกได้ยังไงในเมื่อข้าสวมใส่เสื้อผืนบางเอาไว้ข้างใน!’

“ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องประดับบนเสื้อคลุมฟีนิกซ์ของพระองค์ แล้วทำไมอสูรแห่งท้องทะเลจึงมุ่งเป้าไปที่พระองค์ทั้ง ๆ ที่กระหม่อมพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของมันตั้งหลายครั้ง?”

ใบหน้าของแดร์ริลดูสงบนิ่งเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น ทว่าภายในใจของเขากลับรู้สึกขบขัน

แดร์ริลหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

นับตั้งแต่ที่พวกเขาหนีออกมาจากทวีปโลกใหม่ จักรพรรดินีก็แสดงความเย่อหยิ่งและความภาคภูมิใจไม่หยุดหย่อน