บทที่ 157

เมแกนที่ปกติสูงส่งและอหังการนั้นไม่รู้เลยว่าทำไมเธอถึงกล่าวอะไรแบบนี้ ใบหน้าของเธอพลันแดงเมื่อกล่าวจบ และมันยิ่งมีเสน่ห์เหนือปกติเมื่ออยู่ภายใต้แสงจันทร์

แดร์ริลเลิกคิ้วของเขา ต่อให้ได้ฟังที่เมแกนกล่าว เขาก็ไม่มีความต้องการจะช่วยเคนท์!

หมอนี่มันเน่าถึงราก เขาล่อฉลามตัวจริงให้มันโจมตีในตอนกลางวันจนพวกเขาเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ไม่มีทางที่แดร์ริลจะให้อภัยเขา

"ได้โปรด พี่ชาย… ได้โปรดช่วยเขา..." เมแกนกล่าวย้ำอย่างแผ่วเบาและจับแขนแดร์ริลแน่น

เคนท์รู้สึกเหมือนมีหนามยอกในหัวใจเมื่อได้ยินเทพธิดาของเขาเรียกชายอื่นว่า 'พี่ชาย' แต่เขาไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้

แดร์ริลถอนหายใจแล้วใจอ่อนหลังจากได้ยินการขอร้องที่แสนมีเสน่ห์ของเมแกน เขาใช้เชือกแล้วดึงเคนท์ออกมาจากถ้ำ

แดร์ริลไม่แม้แต่จะสนใจพูดกับเคนท์หลังจากช่วยเขาขึ้นมา เขาเพียงแค่กลับไปที่กระท่อมใบไม้

"แดร์ริล นายน่าทึ่งมาก ๆ"

ลิลี่ ผู้ซึ่งรอคอยเขาที่กระท่อมด้วยความยินดี ทนไม่ไหวจนต้องตะโกนหาแดร์ริลเมื่อเขาเข้ามา

ลิลี่ได้สอบถามคนที่พักผ่อนอยู่รอบข้างว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วพบว่าแดร์ริลนั้นได้ช่วยเหลือพวกเขาด้วยตัวเอง

นี่แดร์ริลยังใช่คนที่ถูกเรียกว่า สามีไร้ประโยชน์ ของเธออยู่อีกเหรอ?

ทำไมมันดูเหมือนเขาไร้เทียมทานแบบนี้....

แดร์ริลยิ้มแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน "ไม่มีอะไรหรอกครับ มันดึกแล้ว คุณควรพักผ่อนนะ"

ไม่มีอะไรต้องพูดอีก แดร์ริลนั้นอ่อนล้าจากการช่วยเหลือคนมากมายตลอดทั้งคืน

ทุกคนผลอยหลับไม่นานหลังจากนั้น ในขณะที่แดร์ริลกำลังหลับ เขาก็ได้ยินเสียงมือถือของเขาดังไม่หยุด

เวรเอ๊ย! กลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ?

แดร์ริลเปิดมือถือของเขาอย่างหมดหนทาง ข้อความจากจีเซลล์อีกแล้ว?

อย่างไรก็ตาม รอบนี้ไม่ใช่รูปภาพแต่เป็นข้อความยาวเป็นย่อหน้าแทน

"คุณแดร์ริล คุณโทมัสขอให้ฉันส่งรูปของเธอให้คุณ เธอต้องการเข้าร่วมกับบริษัท แพลทินัม เช่นกัน เธอจึงขอให้ฉันแนะนำคุณ ตรวจดูว่าเธอดีพอไหม"

"ลาน่าเองก็ต้องการเป็นดารา?" แดร์ริลกระซิบกับตัวเอง ความทรงจำสมัยเรียนพลันท่วมหัวของเขา

ลาน่ามักจะสั่งสอนแดร์ริลในสมัยที่เขายังเรียนอยู่ มีสองประโยคที่เธอมักจะบอกกับเขา และประโยคพวกนั้นยังคงสดใหม่อยู่ในความทรงจำ ประโยคอรกก็คือ—แดร์ริล ถ้าเธอไม่ต้องการจะอ่านมัน งั้นก็ออกไปซะ

และประโยคที่สอง— ฉันให้โอกาสเธอแล้วนะ เธอต้องยืนทั้งคาบเรียน