บทที่ 159

ปัง!

คำพูดของยูมิยิ่งเติมเชื้อไฟให้ความโกรธของนายท่านชรา จนทำให้เขาฟาดมือใส่โต๊ะ "คนของฉัน จงไปนำตัวแดเนียลและภรรยาของเขามา ฉันอยากจะถามพวกเขาว่าเลี้ยงลูกมายังไง!"

อารมณ์ของนายท่านชราแห่งดาร์บี้เดือดพล่านในตอนนั้น!

แบรนดอนและแอ๊บบี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างมองหน้ากันอย่างกังวล พวกเขารู้สึกว่าแดร์ริลไม่ใช่คนไม่ดีจากการที่ได้ปฏิสัมพันธ์กันคราวก่อน

ใครจะไปคิดว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้!

นี่เขาเป็นหมาป่าในคราบแกะงั้นเหรอ?

สามวันต่อมา ณ ทะเลสาบมังกรทะยาน

วันนี้อากาศค่อนข้างแจ่มใส และดวงอาทิตย์ก็เจิดจ้า ตระกูลฮูห์ได้เรียกรถบัสมาเพื่อรับพวกเขาในตอนเช้าตรู่เพราะการทัศนิศึกษาได้จบลง

คนมากมายมีแผลฟกช้ำจากสิ่งที่เกิดขึ้นในถ้ำเมื่อไม่กี่วันก่อน เด็กร่ำรวยพวกนี้ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นต่อให้แผลของพวกเขาเริ่มจะฟื้นตัวและไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังยืนกรานจะไปตรวจอาการที่โรงพยาบาล

โดยไม่ต้องคิดให้มากความ เหล่าผู้บาดเจ็บชุลมุนวุ่นวายพากันขึ้นรถบัสเมื่อมาถึง

แด๊กซ์, เวนดี้, แดร์ริล, เมแกน, และที่เหลือที่ไม่ได้มีอาการบาดเจ็บได้ขึ้นรถบัสคันสุดท้าย

มันเป็นเวลากลางวัน รถบัสได้เคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองอย่างเชื่องช้า

ดวงอาทิตย์นั้นฉายแสงลงบนริมฝั่งทะเล ทำให้ทิวทัศน์นั้นสวยงามมาก

รถบัสขับไปอย่างช้า ๆ และใช้เวลาไปมากกว่าห้าชั่วโมงในการมาถึงเมืองตงไห่

เหล่าเด็กที่ร่ำรวยบางคนรู้สึกเบื่อหน่าย พวกเขานำสำรับไพ่ออกมา แล้วเริ่มเล่นดอกไม้ทองคำ

ดอกไม้ทองคำเป็นโป๊กเกอร์ที่ดัดแปลง ซึ่งต้องใช้ทักษะที่ละเอียดอ่อนในการเอาชนะ แต่ส่วนใหญ่แล้วมันมักขึ้นอยู่กับโชค

เดิมพันของพวกเขานั้นแน่นอนว่าต้องสูง เนื่องจากไม่มีใครในนี้ที่ขาดเงิน นี่จริงดึงดูดความสนใจของเหล่าหญิงสาวบางคน

เคนท์ดูเหมือนจะมือไม่ขึ้นเพราะแพ้ไปหลายเกมส์ในรอบเดียว ในทันใดนั้น คนขับรถก็เหยียบเบรกหยุดรถบัสลงกะทันหัน

"เวรเอ๊ย แกขับรถเป็นไหมเนี่ย!?"

เคนท์ตะโกนเสียงดังพร้อมกับโยนไพ่แย่ ๆ ในมือทั้งหมด "ไอ้เ-ี้ย ฉันกำลังจะชนะอยู่แล้ว! แกคิดว่าแกที่เป็นแค่คนขับรถจะมีปัญญาจ่ายไหม!?"

"ถูกต้อง นี่แ-่งมากเกินไปจริง ๆ!"

เด็กร่ำรวยบางคนเองก็ตะโกนด้วยความโกรธเช่นกัน