บทที่ 1609

ปรมาจารย์ลีโอนาร์ดและคนอื่น ๆ ต่างก็จ้องมองเมแกนพร้อมกันอย่างโกรธแค้นชิงชัง

เมแกนนั้นชั่วร้ายมากเกินไปจริง ๆ เธอกล้าดียังไงมาฉกฉวยประโยชน์จากพวกเขาและวางยาสำนักใหญ่ เธอไม่กลัวว่าจะกลายเป็นศัตรูของชาวจักรวาลโลกเหรอ?

เมแกนยิ้มและมองพวกเขาก่อนพูดช้า ๆ “สหายประมุขสำนักทั้งหลาย อย่าตระหนกไป ฉันไม่วางแผนจะฆ่าพวกคุณหรอก”

“เงื่อนไขของฉันง่ายดาย พวกคุณต้องยกให้ฉันเป็นหัวหน้าพันธมิตรตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปและต้องไม่โต้แย้งคำสั่งใด ๆ ของฉัน ฉันจะช่วยบรรเทาอาการของยาพิษให้ตราบใดที่คุณยอมร่วมมือ คุณควรต้องรู้ว่ายาพิษมันแทรกซึมเข้าไปที่แกนกายทั่วทั้งร่างเมื่อกินโอสถวันแห่งความมืดมิดเข้าไป ทั้งเก้าทวีปนี้ไม่มีใครที่มียาแก้พิษอีกแล้วนอกจากฉัน”

เมแกนกวาดตามองพวกเขาไปด้วยขณะที่พูด

เป้าหมายหลักของเมแกนก็คือการช่วยเหลือสำนักต่าง ๆ เพื่อจะเป็นหัวหน้าพันธมิตรแห่งจักรวาลโลก ซึ่งมันคงเป็นการยากที่จะจัดการสำนักเส้าหลิน บู๊ตึ๊ง และสำนักอื่น ๆ ไปพร้อมกันด้วยกำลังของง๊อไบ๊เพียงสำนักเดียว

แต่ว่าสำนักเส้าหลิน บู๊ตึ๊ง และสำนักอื่น ๆ ก็ถูกพวกโลกใหม่จับไปขังเพราะว่าพวกเขาพยายามไปช่วยเพื่อนและครอบครัวของแดร์ริล

ช่างเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง

ฮือฮา!

บรรดาประมุขสำนักต่าง ๆ พากันส่งเสียงอื้ออึงเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

“เธอต้องการเป็นหัวหน้าพันธมิตรงั้นเหรอ?”

“แม้ว่าเธอจะเป็นประมุขสำนักง๊อไบ๊แต่ว่าก็ยังอายุน้อย ด้อยประสบการณ์ ทำไมถึงคิดว่าจะเป็นหัวหน้าพันธมิตรได้ล่ะ?”

“ใช่ และอีกอย่างเธอก็ใช่ลูกไม้สกปรก คิดว่าพวกเรากลัวตายหรือไงกัน?”

พวกเขาด่าเมแกนไม่หยุด

เมแกนยิ้มและมองไปรอบ ๆ เมื่อได้ยินดังนั้น “อย่าเพิ่งพูดเรื่องที่ว่าฉันมีความสามารถหรือเปล่าตอนนี้เลย ชีวิตของพวกคุณตอนนี้อยู่ในมือฉันแล้ว”

จากนั้นเมแกนก็ย่างก้าวเข้าไปหาประมุขนิรันดร์ช้า ๆ “ประมุขนิรันดร์ สำนักเส้าหลินนั้นเป็นที่นับถือของทั้งจักรวาลโลก ทำไมคุณไม่พูดก่อนล่ะ?”