บทที่ 1629

เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้กินอะไรดี ๆ ในช่วงที่ท่องทะเลอยู่นั้น

ตอนนั้นเองจักรพรรดินีก็ขมวดคิ้วพร้อมสั่งอย่างอดรนทนไม่ได้ “แดร์ริล เรากินเสร็จแล้ว รีบเก็บโต๊ะไปเร็ว ๆ เข้าสิ”

เธอเป็นจักรพรรดินีและลูกสาวก็เป็นองค์หญิง พวกเขานั้นเป็นราชวงศ์ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่แดร์ริลต้องเป็นคนทำงานบ้าน

“ได้ครับ” แดร์ริลพยักหน้าและไม่บ่นอะไร หลังจากที่อยู่ร่วมกันมาหลายวันเขาก็เริ่มชินกับนิสัยชอบสั่งชอบบงการของจักรพรรดินีแล้ว

“ที่รัก ให้ฉันช่วยนะคะ”

เมื่อเห็นแบบนั้น อีเวตต์ก็เดินเข้าไปช่วยแดร์ริลเก็บจานชามทันที

จักรพรรดินีไม่พอใจ เธอมุ่นคิ้วขมวดและพูดว่า “อีเวตต์ ให้เขาทำสิ มาคุยกับแม่ตรงนี้นี่” แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดดังมากแต่น้ำเสียงก็หนักแน่น

อีเวตต์ลังเล แต่เธอก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้ ดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปหาจักรพรรดินี

ตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากด้านนอก จากนั้นร่างบอบบางก็เดินเข้ามา

หญิงสาวผู้นั้นใส่ชุดยาวสีขาว แต่ก็ไม่สามารถปกปิดเรือนร่างงดงามไว้ได้ เธอยิ้มอ่อนหวานและดูมีเสน่ห์มาก

นี่คือศิษย์พี่หญิงของเขา ดอนน่า บุช

เมื่อเธอเห็นแดร์ริลกำลังเก็บโต๊ะ ดอนน่าก็อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะ

"ศิษย์น้องนั้นทั้งขยันแล้วก็เป็นคนดีจริง ๆ ใครได้แต่งงานกับเขานับว่าโชคดี"

แดร์ริลอึ้งไปแล้วถามว่า “ศิษย์พี่หญิงเหรอครับ? ทำไมถึงมาที่นี่ได้?”