บทที่ 1632

”แก…”

ได้ยินแบบนั้นฮาร์วีย์ก็โมโหจนหัวแทบระเบิด แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะพูดได้ ‘จู่ ๆ อินทรียักษ์สองตัวนี้ก็โจมตีฉัน ดาร์เรนต้องอยู่หลังเรื่องนี้แน่’

“รอให้ฉันรอดไปได้ก่อนเถอะ!” เขาด่าแดร์ริล ไม่กี่วินาทีต่อมาฮาร์วีย์ก็ทนไม่ได้อีกต่อไปแล้วเริ่มวิ่งหนีไปไกล

นกอินทรีทั้งสองอยู่ในขั้นจักรพรรดิยุทธ ไม่มีทางที่ฮาร์วีย์จะสู้ได้ เขาไม่ใช่คู่มือของพวกมัน

หากไม่วิ่งหนีเขาคงได้แต่รอความตายเท่านั้น

เมื่อฮาร์วีย์จากไปแล้ว นกอินทรียักษ์ทั้งสองก็หยุดโจมตี พวกมันกางปีกและบินสูงไปบนท้องฟ้า

‘ฮ่าฮ่า เจ้าอินทรีสองตัวนี้’

แดร์ริลยิ้มเมื่อเห็นฮาร์วีย์วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

ในที่สุดดอนน่าก็ตั้งสติได้และถามแดร์ริล “ศิษย์น้องดาร์เรน มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมอินทรีทั้งสองตัวนั่นฟังคำสั่งของนาย?”

แดร์ริลพยักหน้า จากนั้นก็อธิบายรายละเอียดเคล็ดลับของเทคนิคการพากย์เสียงอย่างรวดเร็ว

ดอนน่านั้นเฉลียวฉลาด เธอเข้าใจเทคนิคได้ทันที จากนั้นไม่นานเธอก็ทำเทคนิคนี้ได้คล่อง เธอสนุกสนานกับการเลียนเสียงแมลง เสียงร้องของอินทรี เธอสนุกมาก

ตอนนั้นดอนน่าก็ได้เรียนรู้เสียงไปจำนวนหนึ่ง เธอยิ้มและมองแดร์ริล “ศิษย์น้องดาร์เรน ขอบคุณที่สอนเทคนิคการพากย์เสียงฉันนะ ฉันจะสอนเทคนิคนายพรุ่งนี้เหมือนกัน มันเป็นเทคนิคที่ทรงพลังมาก”

“ดีเลยครับ” แดร์ริลยิ้มและถามอย่างสงสัย “คุณอยากจะสอนอะไรผมเหรอ ศิษย์พี่หญิง?”

ดอนน่ายิ้มและทำท่ามีเลศนัย “พรุ่งนี้นายก็รู้ ตอนนี้ดึกแล้วเรากลับไปพักกันเถอะ”

เมื่อเธอพูดจบ ดอนน่าก็หันหลังและเดินจากไป ร่างบอบบางของเธอหายไปท่ามกลางความมืด

‘ศิษย์พี่หญิงนี่น่าสนใจจริง ๆ เธอทำให้ฉันลุ้นระทึกได้ตลอด’

แดร์ริลส่ายหน้าพร้อมยิ้ม ก่อนจะเดินกลับไปที่บ้านสวน

เมื่อเขากลับถึงบ้าน ทั้งอีเวตต์และจักรพรรดินีต่างก็หลับไปแล้ว แดร์ริลไม่ได้กวนพวกเขาและเข้าไปในห้องเพื่อทำสมาธิ

วันต่อมาที่ห้องโถงหลักของดินแดนพฤกษาสวรรค์ ฮาร์วีย์, ดอนน่า และศิษย์คนอื่น ๆ ต่างก็ยืนเรียงกันตามศักดิ์ทั้งสองข้างของโถงหลัก พวกเขาดูสงบนิ่งแต่ก็ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นในใจไว้ได้