บทที่ 1634

จูปาเจี๋ยมองไปรอบ ๆ และสะดุดตากับดอนน่า

‘งดงามมาก งดงามจริง ๆ’

ไดอาน่าใส่ชุดยาวสีดำ ดูสง่าสูงส่ง ซึ่งเหมาะกับกลิ่นอายเยือกเย็นของเธอ เชนเทล่าและไดอาน่าต่างก็มีเอกลักษณ์โดดเด่นของตัวเองหากว่าต้องนำมาเทียบกัน

จูปาเจี๋ยนั้นเป็นคนมากตัณหา ดังนั้นเขาจึงตาลุกเมื่อได้เห็นความงามของไดอาน่า

สายตาจับจ้องจูปาเจี๋ยทำให้ไดอาน่าไม่สบายใจ แต่เธอก็ยังเดินเข้าไปหาและฝืนยิ้ม “แขกผู้สูงส่ง ได้โปรดอภัยหากว่าเราต้อนรับได้ไม่ดีนัก”

ไดอาน่าแนะนำตนเอง “ฉันคือไดอาน่า โอลสัน ปรมาจารย์หญิงของดินแดนพฤกษาสวรรค์ ขอทราบได้หรือไม่ว่าท่านคือใคร?”

ไดอาน่ารู้สึกอับอายเมื่อพูดประโยคสุดท้ายออกไป เธอเป็นปรมาจารย์หญิงดินแดนของดินแดนพฤกษาสวรรค์ แต่เธอไม่รู้จักสหายของท่านประมุข มันเป็นเรื่องน่าอายแต่เธอไม่มีทางเลือก เธอเพิ่งจะเข้ามาร่วมนิกายเมธาสวรรค์ได้แค่ไม่กี่ปี แม้ว่าจูปาเจี๋ยจะเป็นสหายของท่านประมุขแต่เธอก็ไม่เคยพบเขามาก่อน

จูปาเจี๋ยโบกมือและพูดง่าย ๆ ว่า “ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วงคนงาม ข้าคือจูปาเจี๋ย แต่เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่จูก็ได้”

ขณะที่พูดจูปาเจี๋ยก็จับจ้องไดอาน่าใกล้ ๆ และยิ้มพร้อมพูดต่อ “ข้าได้ยินมาว่าประมุขกำลังเก็บตัวบ่มเพาะอยู่ ตอนนี้เจ้าก็เป็นคนรับผิดชอบสินะ ฮ่าฮ่า ประมุขของเจ้านี่ตาแหลมจริง ๆ เขาเลือกคนได้ดี เจ้าทั้งงดงามและมีความสามารถ”

จูปาเจี๋ยนั้นเป็นสหายจองประมุขของนิกายเมธาสวรรค์

หลายพันปีก่อนเมื่อจูปาเจี๋ยยังคงเป็นจอมพลแห่งสวรรค์และอยู่ในจุดรุ่งเรืองที่สุดในชีวิต เขาได้พบประมุขของนิกายเมธาสวรรค์ ทั้งสองเข้ากันได้ดีทันที ตอนนั้นท่านประมุขได้มอบป้ายคำสั่งสวรรค์อันหนึ่งให้กับจูปาเจี๋ย

ไดอาน่ายิ้มอย่างสุภาพ “ไหน ๆ ท่านก็พูดมาแล้ว ฉันขอถามอย่างไม่อ้อมค้อมว่าไม่ทราบวันนี้ท่านมาเยือนด้วยเหตุใด?”

เพราะว่าประมุขกำลังเก็บตัวบ่มเพาะอยู่ ธุระทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ถูกมอบให้กับไดอาน่า ดังนั้นเมื่อจูปาเจี๋ยแสดงป้ายหยก ศิษย์ของสำนักที่เฝ้าอยู่ตรงตีนเขาก็นำจูปาเจี๋ยตรงมาที่ดินแดนพฤกษาสวรรค์

จูปาเจี๋ยยิ้มและโบกมือ “หญิงงามไม่ต้องกังวลไป ข้าเพียงผ่านนิกายเมธาสวรรค์ของเจ้ามาและอยากจะแวะมาเยี่ยมเยือนสักสองสามวัน”