บทที่ 1653

พวกเขามองไปบนฟ้าที่อยู่ไกลออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มันคือทิศที่แดนมัชฌิมอยู่ เมฆและลมเกิดการแปรเปลี่ยนอย่างมาก ทำให้มันยิ่งดูน่าทึ่ง

ทุกคนต่างตกตะลึง และบางคนอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา “แม่เจ้า…มันจะใช่อาวุธมหาประลัยอีกชิ้นหนึ่งไหมเนี่ย?”

เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ค้นพบขวานแยกนภา ท้องฟ้าและพื้นดินก็สั่นสะเทือน ไม่กี่เดือนถัดมา สุสานโบราณของลิโป้ก็ถูกค้นพบ และยังทำให้เกิดการสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเก้าทวีปอีกด้วย ทุกคนยังคงจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้อย่างเต็มตา

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น ก็มีบางคนแทรกเขาขึ้นมา “เป็นไปไม่ได้ สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าอาวุธมหาประลัยถูกค้นพบเข้า”

"ใช่แล้ว นอกจากนี้ หัวหน้าพันธมิตรเพิ่งได้รับอาวุธมหาประลัยมา ถ้าหากมีปรากฏการณ์แปลก ๆ ควรมาจากที่ที่เราอยู่แทน”

“หรืออาจจะมีคนพบสุสานโบราณอีกแห่งงั้นเหรอ?”

“ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นเหมือนกันนะ”

ทุกคนต่างพูดคุยกัน แต่เมแกนไม่ตอบรับใด ๆ เธอแค่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เธอดูตื่นเต้นและเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

ไม่กี่วินาทีต่อมา เมแกนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “ถ้าเป็นอาวุธมหาประลัยหรือสุสานโบราณ จะต้องเป็นการค้นพบสมบัติที่อันยิ่งใหญ่แน่ ๆ ที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์น่าประหลาดเช่นนี้ได้ ถ่ายทอดคำสั่งเหล่านี้ให้กับทุกคน ทุกสำนักเตรียมพร้อมมุ่งหน้าไปยังแดนมัชฌิมกับฉัน”

เมแกนดูมุ่งมั่นอย่างมากเมื่อเธอพูดเช่นนั้น

เธอเพิ่งได้รับอาวุธมหาประลัย – ขลุ่ย และเธอเองก็ต้องการสมบัติที่กำลังจะค้นพบนี้เช่นกัน!

“รับทราบ เราขอรับคำสั่งของหัวหน้าพันธมิตร!” นักรบต่างสำนักขานรับพร้อมกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกนิสำนักต่างรวมตัวกันอย่างรวดเร็วและเดินขบวนพร้อมกับเมแกนไปยังแดนมัชฌิม

ในขณะเดียวกัน ณ ทวีปโมอาน่าเหนือ แดร์ริลถูกทีน่าซุ่มโจมตีและตกลงจากหน้าผาลึกถึงหนึ่งพันฟุต

แดร์ริลรู้สึกได้เพียงแค่ว่าร่างของเขาได้ร่วงตกลงมาอย่างเร็วมาก