บทที่ 1656

ตอนนั้นเองบรรดาศิษย์ของสำนักมุสิกต่างก็ตั้งสติและเริ่มที่จะคุกเข่าลง พวกเขาก้มหน้ามองต่ำอย่างหวาดกลัว

นี่มันแดร์ริล ประมุขแห่งสำนักประตูสุราลัย นักรบแห่งจักรวาลโลก มีคนกล้าทำให้เขาไม่พอใจด้วยเหรอ?

แดร์ริลถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อได้เห็นดังนั้น เขาพูดอย่างสงบว่า “ไม่เป็นไร พวกคุณไม่รู้ ทุกคนลุกขึ้นเถอะ”

ความจริงแล้วถ้าเป็นตามสถานการณ์ปกติ แดร์ริลไม่มีทางยกโทษให้พวกเขาง่ายดายแบบนี้ แต่เมื่อเวสต์ลีย์รู้ตัวตนของแดร์ริล เขาก็เปลี่ยนท่าทีทันใด แสดงให้เห็นความเคารพตามกฎของสังคม

ที่สำคัญกว่านั้น แดร์ริลก็ใช้พลังภายในไปมากแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่เหลือพลังพอจะมาลงโทษพวกเขา

“ผมรู้สึกซาบซึ้งไม่รู้ลืมเลยครับ สำหรับความเข้าใจที่ท่านประมุขดาร์บี้มีให้” เวสต์ลีย์ปาดเหงื่อเย็นออกจากใบหน้า เขารู้สึกว่าตนเองโชคดีมาก

‘โชคดีจริง ๆ ที่ฉันรู้ตัวตนของเขาได้ทันเวลา’

หากว่าเขาฝังแดร์ริลไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขาต้องเจอปัญหาใหญ่แน่

แม้ว่ารอบข้างจะไม่มีคนอื่นอยู่ แต่สำนักประตูสุราลัยก็ทรงอิทธิพลมาก พวกเขาต้องรู้ได้โดยไม่ช้า

ขณะที่เขารู้สึกโล่งใจนั้น เวสต์ลีย์ก็รีบสั่งคนของสำนักตนให้ปลดแดร์ริลออกจากเชือกและช่วยให้เขานั่งลงบนก้อนหิน จากนั้นพวกเขาก็นำของที่ขโมยไปจากแดร์ริลออกมาคืนให้อย่างนอบน้อม

แดร์ริลพบว่ามีโอสถวิญญาณสองเม็ดที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้อยู่ในบรรดาของที่ได้รับคืนมา หลังจากที่กินโอสถเข้าไปเขาก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดในร่างกายบรรเทาลงอย่างมาก

อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นหลังจากที่อาการเจ็บปวดบรรเทาลง เขามองเวสต์ลีย์และยิ้มก่อนถามว่า “คุณคือคนของสำนักมุสิกใช่ไหม?”

“ครับ พวกเราเป็นกลุ่มคนต่ำชั้นที่ทำเรื่องไม่ดีงามเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง พวกเราละอายยิ่งนักครับท่านประมุข” เวสต์ลีย์ยิ้มอย่างขมขื่นและตอบอย่างระมัดระวัง

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เวสต์ลีย์ก็หันไปตะโกนบอกบรรดาคนของเขา “พวกแกทำอะไรในสุสานเสร็จเรียบร้อยหมดหรือยัง? ปิดทางเข้าทันที เราจะไปกันแล้ว!”

“ครับ ท่านฮอลล์มาสเตอร์!”

คนของเขารีบรวบรวมสิ่งของและทุกคนที่อยู่ในสุสานต่างก็เริ่มที่จะออกมา