บทที่ 1677

สองนาทีถัดมา...

และภายในพริบตาเดียว ห้านาทีก็ได้ผ่านไป!

ผู้บ่มเพาะสำนักต่าง ๆ มองหน้ากันโดยไม่มีใครกล้าขึ้นสังเวียนการต่อสู้และท้าทายอัลวินเลยสักคน

มีหลายคนที่พ่ายแพ้ ถ้าพวกเขาขึ้นไปก็คงเป็นแค่การรนหาความเจ็บปวดทรมานเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ร่างที่น่าดึงดูดที่อยู่ข้าง ๆ แดร์ริลก็ได้เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ในที่สุด

นั่นก็คือเซลีน!

“ว้าว…”

นักเปียโนอันมีเกียรติและงดงามได้ก้าวขึ้นไปบนสังเวียนการต่อสู้

การปรากฏตัวของเซลีนดึงดูดความสนใจของผู้ชายจำนวนมากในทันที

ผมยาวหยักศกของเธอและใบหน้าที่ประณีต ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างที่สมบูรณ์แบบอันไร้ที่ติของเธอ สายตาของผู้ชายทุกคนแทบจะถลนออกมาเมื่อเห็นเช่นนั้น!

แดร์ริลแอบขมวดคิ้วอยู่ด้านล่างของสังเวียน

เซลีนวิตกกังวลเกินไปที่จะสามารถช่วยชีวิตควีนนี่เอาไว้ได้! แต่อย่างไรก็ตาม มันยังคงเร็วเกินไปที่จะขึ้นไปในตอนนี้ เพราะยังคงมีผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งอีกอยู่มากมาย การแข่งขันเพียงมีไม่กี่สิบรอบในขณะที่ยังมีอีกหลายคนรอที่จะขึ้นท้าทายต่ออีก

ในขณะนั้นเอง อัลวินยิ้มและมองไปที่เซลีนบนสังเวียนการต่อสู้ “ช่างเป็นเกียรติยิ่งนักที่นักเปียโนผู้มีเกียรติได้ท้าทายฉัน แต่ว่าฉันคงทำไม่ลงหรอกนะที่จะต่อสู้กับสาวงามเช่นนี้!”

ชื่อเสียงของเซลีนในฐานะนักเปียโนผู้มีเกียรติได้แผ่ขยายไปทั่วเก้าแผ่นดินใหญ่ อัลวินย่อมรู้จักเธอเป็นธรรมดา

“อย่าทำตัวสุภาพนักเลย มาเริ่มกันเถอะ!” เซลีนพูดอย่างใจเย็นแม้จะรู้สึกกังวลอย่างมากเพราะควีนนี่เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเธอ พวกเขาสนิทกันมาก และตอนนี้เธอเพียงต้องการช่วยศิษย์ของเธอ

อัลวินยิ้มอย่างเขินอายและยกมือขึ้นตรงหน้าเซลีน “ฉันจะไม่ออมมือ ในเมื่อนักเปียโนผู้มีเกียรตินั้นช่างเย็นชาเสียจริง ระวังให้ดีล่ะ!"

จากนั้นพลังภายในของอัลวินก็ปะทุขึ้นก่อนที่จะชกออกไปอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์โนวาที่พุ่งเข้าหาเซลีน!

หมัดนั้นถึงจะดูธรรมดา แต่ก็มีพลังภายในที่แข็งแกร่งของอัลวินจากการที่มวลอากาศรอบ ๆ นั้นได้แตกกระจาย!