บทที่ 1690

เพราะว่าแดร์ริลไม่ตอบ เมแกนจึงแค่นเสียงก่อนหันหลังไปพูดกับประมุขราล์ฟ “เหมือนกับว่าผลของการประลองออกมาแล้ว คุณประกาศได้แล้วตอนนี้”

เสียงเธอไม่ดังแต่ว่ามันเด็ดขาดและมีท่าทีเป็นคำสั่ง

โอ้!

ประมุขราล์ฟพยักหน้าก่อนที่จะเดินขึ้นมาบนเวทีช้า ๆ เขามองไปรอบ ๆ “หัวหน้าพันธมิตรจักรวาลโลกชนะการประลองด้วยพลังที่โดดเด่น สิทธิ์ในตัวหญิงสาวผู้นั้นเป็นของเธอ”

ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน พวกเขาดูตื่นเต้นแต่ว่าไม่มีใครกล้าร้องท้วงการตัดสินใจนี้

เมแกนนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป แม้แต่แดร์ริลที่โด่งดังก็ยังพ่ายแพ้เธอหมดรูป แล้วจะมีใครกล้าทำให้เธอขัดเคืองใจได้?

“สามี”

ตอนนั้นเองลิลี่ที่อยู่ด้านล่างเวทีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบวิ่งเข้าไปหาและกอดแดร์ริลไว้ในอ้อมแขน เธอร้องไห้และบอกว่า “สามี คุณเป็นอะไรไหม? คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ลิลี่กอดแดร์ริลไว้แน่น น้ำตาเธอไหลพราก เธอรู้สึกว่าใจสลาย

วินาทีต่อมาเธอก็ตะโกนใส่เมแกน “เมแกนเธอโหดร้ายขนาดนี้ได้ยังไง? นี่มันก็แค่การประลอง ทำไมถึงต้องหนักมือขนาดนี้ด้วย?”

เมื่อนานมาแล้วเมแกนและแดร์ริลต่างก็เคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ตอนนี้ลิลี่ยังไม่รู้ว่ามีหลายอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่ที่เธอแยกจากแดร์ริลมา เมแกนนั้นไม่ได้เป็นตำรวจหญิงใจดีอย่างที่เธอเคยเป็นอีกแล้ว

เมแกนมองลิลี่อย่างเกรี้ยวกราด ยัยผู้หญิงขี้เหร่นี่จะกล้าเกินไปแล้ว!

เธอไม่สนใจจะโต้เถียงด้วย เธอหันหน้าไปสั่งวัตสันอย่างเย็นชา “จัดการเธอซะ”

จากนั้นสายตาของเมแกนก็เลื่อนไปมองเซลีนและซู่หรง ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ “แล้วก็คนที่ใกล้ชิดกับแดร์ริล จับพวกมันมัดไว้ให้หมด”

“ครับ ท่านหัวหน้าพันธมิตร” วัตสันและคนอื่น ๆ ต่างก็ขานรับคำสั่งและรุดเข้ามาเพื่อจับเซลีนและซู่หรง

“เมแกน!”

แดร์ริลตกใจและโมโหมาก เขาตะโกนออกมาแต่ว่าเขาเพิ่งเรียกชื่อเธอเท่านั้นเมื่อเมแกนขัดจังหวะเขา

“แดร์ริล” ริมฝีปากเมแกนยกยิ้ม เธอยิ้มให้แดร์ริลอย่างมีนัย “ฉันบอกนายแล้วตอนที่ประลองกัน ว่าหากนายไม่ยอมคุกเข่ายอมแพ้ นายจะต้องเสียใจทีหลัง”

ฮือฮา

ฝูงชนต่างก็ส่งเสียงอื้ออึง