บทที่ 17

"มานี่สิ ให้ฉันดูมันหน่อย"

หญิงชราเริ่มกระสับกระส่ายและสั่งอย่างแผ่วเบา เพื่อให้ลูกหลานหลีกทางให้เธอ

เธอปรับแว่นอ่านหนังสือของเธอให้เข้าที่แล้วจ้องมองมันตาไม่กะพริบ

ช่างเป็นเส้นทรงพลัง! งดงามและนุ่มนวล! นี่มันผลงานชิ้นเอก!

"ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่ใช่ของเลียนแบบ" โคล้ดยกนิ้วโป้งให้ เขาดูจะตื่นเต้นไม่น้อย "ฉันไม่คาดคิดว่าจะพบเจองานของวัง ซีจือ ที่นี่!"

"ใช่! มันพบได้ในพิพิธภัณฑ์เท่านั้น!"

"มันสวยงามมาก ความสามารถในการสร้างชิ้นงานของเขานั้นเหมาะสมที่จะถูกเรียกว่า ปราญช์แห่งงานวิจิตรอักษร!"

ทุกคนเอ่ยชมไม่หยุดปาก และคุณย่าลินดันก็ยิ่งกว่าตื่นเต้น!

"เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ!" คุณย่ากล่าวซ้ำอยู่สามครั้งก่อนจะเก็บม้วนงานเขียนไป เธอสั่งคนรับใช้ของเธอ "นำกล่องนี้ไป ต้องมั่นใจว่าถือมันอย่างเบามือ และวางมันลงดี ๆ !"

"ค่ะ" คนรับใช้พยักหน้าและรีบทำตามคำสั่ง เธอถือมันอย่างระวังมาก และพยายามไม่ใช้แรงมากเกินไป ทุกคนกล่าวว่ามันคืองานของวัง ซีจือ ที่มีคุณค่ามากมายมหาศาล ถ้าพวกไปทำมันพังล่ะก็ พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะจ่ายค่าชดเชยได้หมดหรือเปล่า?!

ในอีกด้านหนึ่ง ลิลี่กัดริมฝีปากแน่นและรู้สึกอบอุ่นในใจแปลก ๆ

แอชตันขายบริษัทเพื่อซื้อรองเท้าส้นสูงให้เธอ ทั้งยังมอบของขวัญอันน่าจำจดให้คุณย่า

"เฮ้ ทุกคนดูสิ! ท่าทางของแดร์ริลตลกชะมัด ฮ่าฮ่า!"

วิลเลียมระเบิดเสียงหัวเราะออกมาและชี้ไปที่แดร์ริล กล่าวว่า "ดูสิ เขาถือกล่องไว้ในมือด้วย เขามีของขวัญให้คุณย่าเหมือนกัน!"

คำพูดของวิลเลียมกระตุ้นให้ฝูงชนเกิดความรู้สึกเยาะเย้ย

ใช่ ท่าทางของแดร์ริลดูไม่ปกติ แต่มันเป็นเพราะความหน้าด้านของวิลเลียมต่างหาก! วิลเลียมให้ของปลอมเป็นของขวัญให้หญิงชราเชียวนะ!

"มาเลย แดร์ริล! เอาของขวัญของแกออกมาแล้วให้พวกเราดูหน่อย!"

"ใช่ ๆ ฮ่าฮ่า!"

ทุกคนเห็นกล่องที่แดร์ริลถืออยู่ กล่องนั้นดูโกโรโกโสจนแทบจะเหมือนของที่เอามาจากกองขยะ

แดร์ริลกำลังถูกดูหมิ่น แม้ว่าเขาจะขี้เหนียวแค่ไหนในยามปกติ แต่นี่เขาต้องหวงเงินแม้กระทั่งในงานฉลองวันเกิดของหญิงชราเชียวหรือ?

"ลืมมันไปซะ"

แดร์ริลโบกมือ เมื่อเห็นท่าทางของทุกคนในที่นี้แล้ว คนพวกนี้คงต้องการแกล้งและเยาะเย้ยเขาโดยไม่สนว่าของขวัญของเขาคืออะไร มันจึงดีกว่าที่จะเลี่ยงปัญหาโดยไม่ให้พวกเขาดูมัน

"เอามานี่เลย ฮ่าฮ่า!" วิลเลียมกระโจนเข้ามาอย่างกะทันหัน "นี่วันเกิดของคุณย่า และพวกเราก็เห็นของขวัญของคนอื่นกันหมดแล้ว แกเป็นคนสุดท้ายที่เหลือ! ภรรยาของแกก็กำลังจะถูกแย่งไปในเร็ว ๆ นี้เหมือนกัน แกจะทวงเธอมาได้ยังไงถ้าแกไม่เปิดของขวัญให้ดู!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

การจี้จุดของเขาทำให้เสียงหัวเราะของทุกคนดังขึ้น

ท่าทางของลิลี่ดูไม่ดีอย่างมาก และเธอก็รู้สึกโกรธเล็กน้อยด้วย เธอบอกแดร์ริลก่อนหน้านี้แล้วว่าให้เตรียมของขวัญที่ดีกว่านี้ แต่เขากลับทำสิ่งที่ตรงกันข้าม! และตอนนี้ เขาก็กำลังทำให้ตัวเองเป็นไอ้งั่ง!

"นั่งลงเดี๋ยวนี้ ห้ามยืน!" ลิลี่ดึงแขนแดร์ริลและตำหนิเขาเบาๆ

ในอีกด้านหนึ่ง ซาแมนธาแสดงความโกรธออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน เธอชี้ไปที่หน้าแดร์ริลและตะโกน "รีบเอาของขวัญขยะของแกไปไว้ที่ประตูได้แล้ว หยุดทำให้พวกเราอับอายได้แล้ว ไอ้ขี้แพ้ไร้ค่า"

"โอ้" แดร์ริลพึมพำ เขาถือกล่องไปวางไว้ที่ประตู ที่ซึ่งของขวัญมากมายถูกวางไว้

ในขณะที่เขาวางกล่องลงบนกองของขวัญ วิลเลียมก็วิ่งเขามาหยิบมันไปอย่างกะทันหัน!

"ฮ่าฮ่า! อย่าทำเป็นจุกจิกไปหน่อยเลย! แกให้อะไรเป็นขอขวัญกับคุณย่า? ไหนดูหน่อย!" วิลเลียมกล่าวอย่างตื่นเต้นและเปิดกล่อง!

ในทันใดนั้น ทั้งคฤหาสน์ก็เงียบลง!

ทุกคนมองไปที่ของขวัญของแดร์ริลแล้วกลืนน้ำลาย!

มันคือพัดโบราณที่มีโครงสีดำ

เมื่อพัดถูกคลี่ออก ภาพวาดทิวทัศน์ที่ถูกวาดด้วยหมึกหนาก็ปรากฏบนพื้นผิวของมัน แสดงเป็นภาพของวันที่มีหิมะโปรยปราย ฝีมือการใช้พู่กันนั้นน่าทึ่งมาก มันเหมือนกันว่าถูกวาดมาจากคนที่ยอดเยี่ยมในยุคนั้น! มันเป็นไปไม่ได้ที่จะวาดอะไรแบบนี้ออกมาโดยไม่มีประสบการณ์และความรู้นานรับสิบ ๆ ปี!

มีบทกวีถูกเขียนที่มุมของพัด:

'หนึ่งเกล็ด, สองเกล็ด, เกล็ดเหมันต์ที่สามและสี่; ห้า หก, เจ็ด แปด, เก้าเกล็ด, สิบและต่อไป; ร่อนลงในดอกเหมย, เกล็ดเหมันต์พลันหายไป'

มันยังมีคำสลักอีกมากในพัด แต่ที่โดดเด่นที่สุดคงจะเป็นกลอนหลวง ที่ลงชื่อ: ฮงลี่!

ฮงลี่?! อ้ายซิน เจว๋หลัว ฮงลี่?! จักรพรรดิเฉียนหลงผู้โด่งดังคนนั้นน่ะเหรอ?!

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"