บทที่ 1709

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่โกหกเธอหรอกน่า!” แดร์ริลมองไปที่เมแกนและพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เขาฝืนยิ้มแบบเฝื่อน ๆ ออกมา

เมแกนกลายเป็นคนที่โหดเหี้ยมมากขึ้นกว่าเดิมมาก เขากังวลว่าการจะหลอกล่อเธอคงจะไม่ง่ายนัก

แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าโล่งใจมาก เพราะนั่นหมายความว่าควีนนี่จะไม่ถูกทำให้กลายเป็นยาในระหว่างนี้

“เมแกน!”

ทันใดนั้นเอง เคนท์ก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบด้วยสีหน้าวิตกกังวล “แดร์ริลกำลังพูดจาไร้สาระ เขากำลังโกหกคุณ อย่าไปเชื่อเขานะ!”

เคนท์จ้องไปที่แดร์ริลตอนที่เขาพูดเช่นนั้นกับเมแกน

เคนท์มักมองว่าแดร์ริลเป็นเหมือนศัตรูและเป็นหนามยอกอกของเขา เขาดีใจที่เมแกนจับแดร์ริลได้ในที่สุด เขาจะปล่อยให้เธอยกโทษให้แดร์ริลได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

“หุบปาก!” เมแกนโบกมือและขัดเขาโดยไม่มีช่องให้โต้แย้งใด ๆ “ฉันตัดสินใจแล้ว! นายเป็นใครถึงมาสั่งฉันได้ว่าจะต้องทำอะไรยังไง?”

เมแกนออกคำสั่งให้กับสำนักอื่น ๆ “เตรียมตัวให้พร้อมได้แล้ว แล้วไปที่ทวีปโมอาน่าเหนือกัน”

“ครับ!”

ทุกคนรอบ ๆ เธอน้อมรับคำสั่ง และพวกเขาก็เริ่มเตรียมตัวออกเดินทาง

ไอ้เวรเอ๊ย!

เคนท์โกรธจนพูดไม่ออก เขาจ้องไปที่แดร์ริล พร้อมกับพยายามควบคุมอารมณ์ความขุ่นเคืองในใจเอาไว้

‘แดร์ริล ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ แกจะไม่มีวันหนีรอดไปได้’

อย่างไรก็ตาม เคนท์ได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะลงมือขัดขวางแดร์ริล ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะช่วยเมแกนให้ได้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม

แล้วทุกคนก็รวมตัวกันในไม่ช้า จากนั้นพวกเขาก็ออกตัวไปพร้อมกับเมแกนเพื่อไปยังทวีปโมอาน่าเหนือ

…

ในขณะเดียวกัน ที่คุกของทวีปโลกใหม่...

ครอบครัวคาร์เตอร์ แด๊กซ์ และเชสเตอร์นั่งก้มหน้าคอตกกัน พวกเขารู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก

เป็นเวลาครึ่งเดือนแล้วที่พวกเขาไม่ได้ข่าวคราวของแดร์ริลเลย พวกเขาไม่รู้เลยว่าแดร์ริลเป็นอย่างไรบ้าง