บทที่ 1732

เซลีนและควีนนี่เองก็มึนงงไปเช่นกัน!

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ!” หยางเจียนตอบอย่างแผ่วเบา

จากนั้นเขาก็กระโจนขึ้นไปกลางอากาศและพุ่งตรงไปยังแดร์ริล

หยางเจียนมาถึงตรงหน้าแดร์ริลด้วยเวลาเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ช่างเป็นเด็กที่เยี่ยมดีจริง ๆ มันน่าทึ่งมากเลยที่เห็นว่าเจ้าสามารถต่อสู้กับกงกงได้นานขนาดนี้ ยอมแพ้และจำนนซะเถอะ!”

ฉึ่บ!

หยางเจียนแผ่ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวและบรรยากาศโดยรอบดูเหมือนจะค้างหยุดนิ่งลงในทันที!

รัศมีอันน่าเกรงขามของเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้ แรงกดดันของมันช่างน่ากลัวมาก!

วินาทีต่อมา หยางเจียนยกมือขวาขึ้นช้า ๆ และอัดพลังฝ่ามือโจมตีใส่แดร์ริล!

เวรเอ๊ย!

ความเร็วนั้นมัน!

แดร์ริลรู้สึกตกใจตอนที่รับรู้ถึงความเร็วของสายฟ้าแลบของหยางเจียน เขาไม่มีเวลาที่จะหลบเลี่ยงมัน ดังนั้นเขาจึงจับง้าวสวรรค์ไว้แน่นเพื่อพยายามหลีกเลี่ยงการโจมตีนี้! แดร์ริลไม่อาจเบามือ เขารวบรวมพลังภายในทั้งหมดเพื่อป้องกันตัวเอง!

ปัง!

พลังฝ่ามือของหยางเจียนฟาดลงไปที่ง้าวสวรรค์ แดร์ริลรู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งเข้ามาหาเขา เขาโอดครวญและถอยกรูไปหลายสิบก้าว เขารู้สึกได้ว่าเลือดของเขาในร่างกายกำลังปั่นป่วน แต่เขาก็อดกลั้นมันไว้

ไอ้บ้าเอ๊ย!

พลังของหยางเจียนนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะรวบรวมพลังงานภายในทั้งหมดของเขาแล้วก็ตาม แต่เขาก็แทบจะไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีจากพลังฝ่ามือของหยางเจียนได้เลย!

เซลีนและควีนนี่วิตกกังวลมากขึ้น หัวใจของพวกเธอแทบจะกระโจนออกมาจากลำคอ

กงกงแสยะยิ้ม เธอรู้ว่าหากยอดปรมาจารย์เอ้อหลางได้เคลื่อนไหวแล้วล่ะก็ แดร์ริลจะไม่มีวันมีโอกาสชนะแน่ แต่อย่างไรก็ตามเธอเองก็ประหลาดใจที่เขาสามารถสกัดกั้นการโจมตีของหยางเจียนไว้ได้

ทางด้านหยางเจียน เขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขาดูหยิ่งยโสตามปกตินิสัยของเขา แต่เขาเองก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เขามองไปที่แดร์ริลด้วยความประหลาดใจ

“เป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ข้าแปลกใจเหลือเกินที่เจ้าสามารถสกัดกั้นการโจมตีจากพลังฝ่ามือของข้าเอาไว้ได้” หยางเจียนมองแดร์ริลตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับพยักหน้าอย่างยอมรับ

กริ๊ก!

อาวุธสีดำยาวปรากฏขึ้นในมือของหยางเจียน

มันคือหอก เมื่อมองแวบแรก มันดูค่อนข้างคล้ายกับง้าวสวรรค์ในมือของแดร์ริล แต่มันมีใบมีดที่แหลมคมสามเล่ม และแต่ละเล่มถูกแกะสลักด้วยงูหลามยักษ์!