บทที่ 1750

อะไรนะ?

เทพธิดาฉางเอ๋อตบยุงให้เขาเหรอ?

ควีนนี่เลิกคิ้ว เธอยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

เทพธิดาฉางเอ๋อนั้นแข็งแกร่งและสูงส่งเหมือนนางฟ้า เธอจะมาช่วยแดร์ริลตบยุงได้อย่างไรกัน? มันยากเกินจะเชื่อได้

เซลีนยิ้มและไม่พูดอะไร เธอรู้ว่าแดร์ริลโกหก เขาหาข้ออ้างเพื่อช่วยไม่ให้ฉางเอ๋อต้องอายไปมากกว่านี้

“เจ้า-”

ฉางเอ๋อหน้าแดงแต่เธอก็ไม่ได้แย้งอะไร

แดร์ริลนั้นหยาบคายเกินไป เขาพูดเรื่องโกหกแบบนี้ออกมาได้อย่างไร?

แต่แม้ว่าคำโกหกของเขาจะน่าโมโห แต่ว่ามันก็ดีกว่าความจริง

…

ขณะเดียวกันที่ถนนในเมืองหลวงของโมอาน่าเหนือ

ก่อนหน้านี้ถนนที่เงียบสงบตอนนี้เจ็มไปด้วยเลือด ซากศพและเสียงร้องโหยหวน

จูปาเจี๋ยไม่ได้แพ้การต่อสู้แม้ว่าจะมีทหารยามกว่าร้อยนายรุมล้อมเขา เขาพลิ้วกายไปมาท่ามกลางศัตรูพร้อมคราดเก้าเขี้ยวในมือ เขานั้นรวดเร็วปานสายฟ้า ทุกครั้งที่โจมตีจะต้องมีทหารยามร่วงลงไปนอนบนพื้น

ปัง ปัง ปัง

เพียงชั่วพริบตา ทหารยามนับสิบก็นอนจมกองเลือด

“จูปาเจี๋ย!”

หัวหน้าทหารยามจ้องจูปาเจี๋ยตาแดงก่ำ “แกก่ออาชญากรรมร้ายแรง แกไม่มีทางหนีไปได้หรอก หากว่ารู้แล้วก็ยอมมอบตัวซะดี ๆ เถอะ”

หัวหน้าทหารพูดด้วยน้ำเสียงชิงชัง จูปาเจี๋ยไม่เพียงทำให้จักรพรรดิต้องสิ้นชีพเท่านั้น แต่ยังฆ่าทหารของเขาไปมากมาย ชายคนนี้สมควรตายแล้ว

“จูปาเจี๋ย วันนี้แกหนีไปไม่ได้แน่”

“ใช่ แม้ว่าแกจะเก่งแต่ก็ไม่มีทางหนีออกจากเมืองหลวงได้”