บทที่ 1758

ซาแมนธานั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงที่ตกแต่งอย่างหรูหราสว่างไสว ใบหน้างดงามของเธอดูกังวล

ลิลี่ซึ้ออะพารต์เมนต์ตอนที่พวกเขาออกมาจากเมืองตงไห่เพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอเจอบริษัทโฆษณาในเมืองหยุนโจว ทำงานเก็บเงินและซื้ออะพาร์ตเมนต์แรกของตัวเอง

มีชายในชุดคลุมยาวนั่งอยู่ต่อหน้าซาแมนธา ใบหน้าผอมตอบของเขาดูชั่วร้าย เขาก็คือประมุขนิกายทักเกอร์ วัตสัน ทักเกอร์นั่นเอง

คนของนิกายทักเกอร์สิบกว่าคนยืนอยู่ด้านหลังเขา และทุกคนต่างก็มีแววตาดุร้าย

“คุณนายซาแมนธา”

ตอนนั้นวัตสันที่นั่งด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ก็พูดอย่างช้า ๆ ว่า “ผมได้ยินว่าคุณเป็นแม่ยายของแดร์ริล บอกเราหน่อยว่าจะล่อเขาออกมาจากที่ซ่อนได้ยังไง?”

แดร์ริลพาเมแกนเข้าไปในปราสาทของโมอาน่าเหนือและขังเธอไว้ในค่ายกลที่นั่น จากนั้นเขาก็อัดเคนท์กับแฟนนี่ก่อนที่จะจากไป ตอนนั้นไม่มีผู้บ่มเพาะคนใดกล้าขัดขวางเขา จนเมื่อทุกคนตั้งสติได้ พวกเขาก็พยายามเข้าไปในปราสาทเพื่อช่วยเมแกนแต่พวกเขาก็พบว่าที่นั่นมีการวางยามที่เคร่งครัดมาก พวกผู้บ่มเพาะจึงเปลี่ยนใจ แต่ว่าก็ยังอยากช่วยเมแกนอยู่

พวกเขาจำต้องทำแบบนี้เพราะว่าเมแกนบังคับให้ผู้บ่มเพาะกินโอสถวันแห่งความมืดมิดเข้าไปและพวกเขาก็ไม่สามารถได้ยาแก้พิษมาหากว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเมแกน และเมื่อยาพิษออกฤทธิ์พวกเขาก็ต้องตาย

หลังจากที่ถกเถียงกันยกใหญ่ พวกเขาก็ตัดสินใจจะเริ่มที่แดร์ริล

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสาเหตุที่เมแกนยังติดอยู่ในปราสาท เขาต้องมีหนทางแน่

แต่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าแดร์ริลอยู่ที่ไหน เขานั้นหาตัวได้ยากมาก ดังนั้นจึงมีคนแนะนำว่าน่าจะมาหาเพื่อนและครอบครัวของเขาแทน

วัตสันรู้ว่าแดร์ริลมีผู้หญิงอยู่ที่เมืองหยุนโจว ลิลี่ ดังนั้นพวกเขาจึงมาหาเธอ

“ฉัน-” ซาแมนธาส่ายหน้า เธอพูดอย่างกระวนกระวายว่า “ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ที่ไหน”

เธอรู้สึกได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอพวกนี้เป็นผู้บ่มเพาะที่มีพลังแข็งแกร่ง จึงไม่อาจทำให้พวกเขาไม่พอใจได้

“คุณไม่รู้เหรอ?” วัตสันแค่นเสียง ดวงตาเย็นชา “ผมได้ยินมาว่าแดร์ริลอยู่กับคุณเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านอยู่สามปี ในฐานะที่เป็นแม่ยายของเขา คุณจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ไหน?”

“ฉันไม่รู้จริง ๆ”