บทที่ 177

บรรยากาศภายในห้องนั้นแปลกประหลาดและน่าอึดอัด แดร์ริลยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขามืดมน เขาคิดว่าพวกเธอมาเพื่อเยี่ยมพ่อแม่ของเขา แต่มันตรงกันข้าม พวกเธอมาสร้างปัญหา! สามปีที่ผ่านมา พวกเธอไม่เคยมาเยี่ยมพ่อแม่เขาเลย แล้วซาแมนธายังพูดอะไรที่น่าหงุดหงิดและหยาบคายแบบนี้ในการพบกันครั้งแรกอีก หลังจากได้ยินที่ซาแมนธาพูด ลิลี่ก็ยังไม่หยุดเธอ ตรงกันข้าม เธอยังคงเงียบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"แดร์ริล แกจ้องอะไร? คราวนี้อะไรอีก? แกคิดว่าพวกเรามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหารึไง?" ซาแมนธาหน้านิ่ว

"ผมไม่ได้พูดนะ คุณพูดมันออกมาเอง" แดร์ริลหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

พวกเธอกำลังสร้างปัญหาอย่างชัดเจน แล้วยังไร้เหตุผลอีก

นี่ทำให้ซาแมนธาโกรธยิ่งกว่าเดิม

"แดร์ริล ความคิดแบบนั้นมันอะไร? แกกำลังนอกใจลับหลังลิลี่ แล้วแกยังจะพูดแบบนั้นอีกเหรอ?" เธอตะโกน

แดร์ริลไม่สนใจจะตอบเธอ

"โอ้ ซาแมนธา โปรดใจเย็นลงก่อน คุณเข้าใจสถานการณ์ผิดแล้ว" แดเนียลกล่าว

"แกนั่นแหละหุบปาก! ฉันจะบอกแกให้ ลูกของแกเป็นลูกเขยบ้านเรามาสามปี กินอาหารของเรา อาศัยใต้ชายคาของเรา แต่ไม่ทำอะไรชดเชยเราเลย ถ้าฉันมีลูกแบบเขา ฉันคงอับอายที่จะใช้ชีวิตต่อ" ซาแมนธาเหยียดหยาม

เมื่อได้ยินเธอกล่าว ใบหน้าของแดเนียลก็แดงด้วยความโกรธ เขาเริ่มหอบหายใจ ไม่กี่วันก่อน เขามีอาการหัวใจวาย แล้วเมื่อวานเขาก็ถูกทรมานอย่างหนัก ตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนแออย่างที่สุด แต่ซาแมนธายังกวนเขาไม่เลิก

เมื่อเห็นพ่อเขากำลังทรมาน แดร์ริลโมโหมาก "พอได้แล้ว! ผมไม่เคยทำอะไรให้เลย? ลูกสาวของคุณได้รับอำนาจในกิจการของตระกูลลินดัน ด้วยหุ้นถึง 51% นั่นไม่ใช่ผลงานผมรึไง?"

"ฮ่าฮ่า!" ซาแมนธาหัวเราะอย่างล้อเลียน เหมือนเธอได้ยินเรื่องตลกไร้สาระเข้า "แดร์ริล บอกฉันที แกไปเอาความมั่นใจแบบไหนมาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้?"

"ถามลูกสาวของคุณเองถ้าคุณไม่เชื่อ" แดร์ริลกล่าว เขาไม่อยากจะอธิบายต่อไปอีก

ในขณะที่ทั้งคูาทะเลาะกัน แดเนียลนั้นกำลังหอบอยู่บนเตียง เขาเกือบเป็นลมจากการทะเลาะกัน ในที่สุด เชลลีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ในฐานะหมอ เธอมั่นใจว่าอาการของแดเนียลนั้นไม่สามารถไปกระตุ้นได้ในตอนนี้

ด้วยความตื่นตระหนก เธอกระทืบเท้าของเธอ "ได้โปรด พวกคุณช่วยหยุดทะเลาะกันได้ไหม? คนไข้คนนี้จะถูกกระตุ้นไม่ได้ พวกคุณช่วยพูดดันดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?"