บทที่ 1785

อากาศในวันนั้นดีเพราะพระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า แต่บรรยากาศที่ภูเขาสำนักง้อไบ๊นั้นกลับอึมครึมมืดหม่น

แอมโบรสนำกองทหารหลวงของเขามาที่ตีนเขาของสำนักง้อไบ๊และให้พวกทหารตั้งค่ายขณะที่รอให้ตัวเขานั้นขึ้นไปบนภูเขาเพียงลำพัง

เมื่อเขาไปถึงทางเข้าของภูเขาง้อไบ๊ แอมโบรสก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาขมวดคิ้วแน่น สำนักง้อไบ๊นั้นเป็นสำนักใหญ่ที่มีชื่อของจักรวาลโลก ดังนั้นในสำนักน่าจะวุ่นวายมากโดยเฉพาะในช่วงนี้ น่าจะมีบรรดาศิษย์ของสำนักบ่มเพาะกันอยู่ที่ห้องโถงหลักแต่ว่าทั้งภูเขาง้อไบ๊นั้นกลับเงียบสงัด

ไม่เพียงแค่นั้น บรรดาศิษย์ของสำนักที่เดินผ่านไปมาต่างก็ดูโศกเศร้า

‘มีเรื่องเกิดขึ้นกับสำนักง้อไบ๊หรือไงกัน?’ แอมโบรสคิด

ตอนนั้นเองศิษย์หญิงของสำนักที่เดินตรวจตราอยู่ก็มองเห็นเขาและรีบเข้ามาล้อมไว้ “นี่ แกเป็นใครกัน? กล้าบุกรุกเข้ามาได้ยังไง?”

“หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้” พวกศิษย์ต่างก็ร้องบอกเขา

บรรดาศิษย์หญิงทั้งหลายต่างก็ดูเหมือนกำลังระวังอย่างเข้มข้น

ตั้งแต่ที่เมแกนโดนขังไว้ที่พระราชวังในทวีปโมอาน่าเหนือ ทุกคนในสำนักง้อไบ๊ต่างก็พากันเครียด

สีหน้าแอมโบรสสงบนิ่งพร้อมยิ้ม “ไม่ต้องห่วงผมไม่ได้มาสร้างปัญหา ผมเป็นสหายกับประมุขแคสเทลโล ผมมาเพื่อเยี่ยมเธอ”

‘สหายของประมุขเหรอ?’

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกศิษย์หญิงต่างก็มองหน้ากัน คนหนึ่งกัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ท่านประมุขแคสเทลโล… ท่านไม่อยู่”

มันน่าอายที่เมแกนนั้นดิดอยู่ที่ทวีปโมอาน่าเหนือ เพราะว่ามันเกี่ยวพันกับชื่อเสียงของสำนักง้อไบ๊ พวกเธอเลยไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรไปมาก

ตอนนี้แอมโบรสกลายเป็นคนที่ต้องตกใจ

ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้และยิ้ม “ไม่เป็นไร ผมเข้าไปรอเธอด้านในก็ได้”

ขณะที่พูด แอมโบรสก็ทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องโถงหลัก

ก่อนที่เขาจะทันเดินไป หนึ่งในศิษย์หญิงก็หยุดเขาเอาไว้ “เดี๋ยวก่อน”

ผู้นำของกลุ่มพวกเขานั้นรีบเดินเข้ามาและพูดกับแอมโบรสอย่างจริงจังว่า “เราบอกคุณแล้วว่าท่านประมุขไม่อยู่ที่นี่ ถ้าคุณอยากจะมาเยี่ยมเธอให้มาใหม่คราวหน้า”

ขณะที่เธอพูด ศิษย์คนอื่นก็พากันเดินเข้ามาและขวางทางแอมโบรสไว้

‘อะไรเนี่ย?’