บทที่ 179

หัวใจของลิลี่บีบรัดเมื่อได้ยินคำพูดของคุณย่า แต่เธอยังคงสงบนิ่ง

"คุณย่า หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่กลัวเหนื่อย ในเมื่อหนูยังสาว มันไม่เป็นไรที่จะทำงานให้หนักกว่าคนอื่น" เธอกล่าว

'ฮ่าฮ่า!' กลุ่มคนฟัวเราะกับตัวเอง

"ลิลี่ เลิกเสแสร้งได้แล้ว มันไม่สำคัญว่าเธอทำงานหนักแค่ไหน มันอยู่ที่ความสามารถเธอต่างหาก ไม่มีทางที่เธอจะบริหารธุรกิจได้" วิลเลียมเย้ยจากด้านข้าง

ฝูงชนรอบ ๆ พวกเขาพยักหน้าด้วยความเห็นด้วย ไม่มีใครบังคับให้เธอเป็นคนดูแลธุรกิจนี่

ลิลี่กัดริมฝีปาก "คุณย่า หนูต้องทำยังไงคุณย่าถึงจะพอใจคะ? หนูต้องมอบหุ้นให้เหรอ?"

"โอ้ หนูน้อยลิลี่ ไม่ใช่ว่าย่าไม่เชื่อหลานนะ แต่พูดตามจริงแล้ว หลานไม่ได้มีความสามารถสูงที่สุดในพวกเรา หลานก็แค่ผู้หญิง ยังไงเสีย หลานไม่ใช่ผู้ชาย ตระกูลใหญ่แบบเราไม่สามารถให้ผู้หญิงนำได้" คุณย่าตอบ

ลิลี่ถอนหายใจกับตัวเอง ตั้งแต่ที่เธอรับหน้าที่นี้ เธอก็รู้แล้วว่าไม่มีใครที่อยู่ข้างเธอ เธอรู้ว่าวันนี้จะมาถึง แต่ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วแบบนี้

"หนูน้อยลิลี่ ย่าไม่ได้พยายามจะแย่งอำนาจของหลาน แต่ย่าทนให้ธุรกิจของพวกเราล่มจมไม่ได้ มีคนมากความสามารถมากมายในรุ่นของหลาน เช่นวิลเลียม เราจะปล่อยโอกาสของเขาไปไม่ได้" ย่าพยายามปลอบ "ดังนั้นย่าจึงอยากให้หลานมอบหุ้นบางส่วน เพื่อที่เราจะสามารถสร้างบอร์ดบริหารของตระกูลได้ แน่นอน หลานจะยังเป็นบอร์ดบริหารคนแรก หลานคิดว่ายังไง?"

วิลเลียม ผู้นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาตื่นเต้นในใจอย่างอดไม่อยู่ เมื่อลิลี่มอบหุ้นของเธอมา เธอจะไม่มีอำนาจอีก

ในขณะเดียวกัน ทุกดวงตาของคนในโถงจดจ้องไปที่ลิลี่ด้วยความรู้สึกปนเป

ลิลี่ถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้า "ถ้าคุณย่ายืนกรานแบบนั้น"