บทที่ 1793

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ไม่ตอบกลับ ซู่หรงหัวเราะและพยายามที่พูดออกมาเป็นคนแรก “ฮ่าฮ่า! ศิษย์น้องแดร์ริล ไม่ต้องกังวลไป ข้าตั้งใจมาหาดีไวน์ ฟาร์เมอร์เพื่อมาดื่มและให้เขารักษาใบหน้าของภรรยาเจ้า”

ในขณะที่เขาพูดเช่นนั้น ซู่หรงก็มองไปที่ดีไวน์ ฟาร์เมอร์และพูดว่า “ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ ศิษย์น้องแดร์ริลขอความช่วยเหลือจากเจ้า อย่าแอบซ่อนมันอีกเลย รีบแสดงเคล็ดลับที่จะรักษาภรรยาของเขาให้หายขาดให้เขาได้เห็นเปผ้นบุญตาหน่อยสิ”

ในตอนนั้นเอง แดร์ริลก็มองไปที่ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ด้วยความคาดหวัง

ลิลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นเทา เธอรู้สึกหวั่นไหวและสิ้นหวังอย่างมาก

‘ฉันจะกลับมาสวยอีกครั้งได้ไหมนะ?’

“คือว่า…” ดีไวน์ ฟาร์เมอร์หายใจเข้าลึก ๆ และเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เปิดปากของเขาและพูดว่า “สองสามวันที่ผ่านมา ข้าดูแลร่างกายของนางและได้สังเกตใบหน้าของนาง วรยุทธที่มีพิษร้ายแรงที่ทำให้ใบหน้าของนางเสียหายได้ขนาดนี้ ในทางกลยุทธ์แล้วมันสามารถรักษาให้หายได้”

จากนั้นคำพูดของดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็เปลี่ยนไป เขาพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “แต่ทว่าพิษอยู่ในร่างกายของนางนานเกินไป มันได้ซึมเข้าไปในกระดูกของนางเสียแล้ว ยาไม่อาจรักษาให้หายขาดได้อีก”

เมื่อลิลี่ได้ยินเช่นนั้นเธอก็สิ้นหวังมาก ความคาดหวังที่เธอรู้สึกก่อนหน้านี้ได้หายวับไปในทันที

แดร์ริลเองก็รู้สึกผิดหวังเช่นกัน ราวกับว่ามีใครมาสาดน้ำเย็น ๆ ใส่เขา

‘แม้แต่ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็ไม่มีทางแก้ ลิลี่จะดูเป็นแบบนั้นไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?’

“เป็นไปได้ยังไง!” ซู่หรงขมวดคิ้วพร้อมกับคิดว่าเขาคงได้ยินผิดไป เขาจ้องไปที่ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “เจ้าได้ลองใช้สมุนไพรทุกอย่างในโลกนี้แล้ว และทักษะทางการแพทย์ของเจ้าก็ติดอันดับต้น ๆ ของโลก เจ้าไม่อาจรักษาใบหน้าได้งั้นเหรอ? เจ้าต้องล้อข้าเล่นแน่ ๆ”

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ดูหงุดหงิดในขณะที่เขายิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ข้าก็อยากจะรักษานางเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่ข้าพูดไป พิษอยู่ในร่างกายของนางนานเกินไป มันซึมลึกเข้าไปในกระดูกของนางเป็นเวลามากกว่าสิบปี ข้าไม่มีวิธีแก้หรอก คิดว่าข้าเป็นพระเจ้ารึไง?”

ซู่หรงนั้นเป็นคนขวานผ่าซากและพูดออกมาว่า “ไม่มีทาง เจ้าต้องหาทางให้ได้”

แม้ว่าซู่หรงและแดร์ริลจะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากนัก แต่พวกเขาก็สานสัมพันธ์กันได้ในทันที

ในใจของซู่หรงนั้น แดร์ริลคือเนื้อคู่และน้องชายของเขา ปัญหาของแดร์ริลก็คือปัญหาของเขา