บทที่ 1795

เมื่อสัมผัสได้ถึงความโกรธของฉางเอ๋อ แดร์ริลก็เกาหัวและยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนใจ “พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมไม่นึกว่ามันจะทำให้จักรพรรดิโฮ่วอี้ต้องสิ้นพระชนม์ ตอนนั้นสถานการณ์คับขันมาก ถ้าจักรพรรดิโฮ่วอี้รู้ว่ากระหม่อมบุกเข้าไปในห้องบ่มเพาะของพระองค์ กระหม่อมคงไม่รอดแน่ กระหม่อมคงไม่มีโอกาสหนีด้วยซ้ำ กระหม่อมเลยหลอกฝ่าบาทโดยเลียนเสียงจูปาเจี๋ยและเสียงของท่าน ใครจะไปรู้ว่าฝ่าบาทจะสิ้นพระชนม์เพราะว่าทรงกริ้ว”

เพียะ!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉางเอ๋อก็ตบหน้าแดร์ริลโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า

เป็นการตบหน้าอย่างแรงและทั้งห้องก็เงียบสนิทไปในขณะนั้น

“แดร์ริล เจ้าฆ่าสามีข้า ข้าจะให้เจ้าชดใช้บาปของเจ้าด้วยชีวิตของเจ้าเอง ไม่ใช่แค่เจ้านะ แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าก็จะไม่รอด” ฉางเอ๋อพูดอย่างเย็นชาด้วยสายตาอาฆาต

ฉางเอ๋อและโฮ่วอี้อยู่ด้วยกันมาหลายปี พวกเขารักกันอย่างลึกสุดซึ้ง

แดร์ริลทำให้โฮ่วอี้ตายด้วยวิธีที่ต่ำช้าที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือแดร์ริลโบ้ยความผิดให้ฉางเอ๋อว่านางเป็นเหตุที่ทำให้เขาตาย ผู้หญิงใดจะอดกลั้นความโกรธนี้ไว้ได้กัน

“ท่าน… ท่านตบเขาทำไม?” ลิลี่พูด ใจของเธอนั้นปาดร้าว

แดร์ริลก้มหน้า รอยฝ่ามือสีแดงได้ทิ้งเป็นรอยอยู่บนใบหน้าของเขา แต่เขากลับไม่มีความโกรธใด ๆ เลย เขายิ้มอย่างขมขื่น

“พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมรู้ว่ากระหม่อมผิด กระหม่อมอยากจะขอประทานอภัยจากท่าน” แดร์ริลเดินเข้าไปหาฉางเอ๋อและมีท่าทีที่ดูจริงใจ “ถ้าพระองค์โกรธ พระองค์จะตบตีกระหม่อมหรือฆ่ากระหม่อมเลยก็ได้ ตราบใดที่พระองค์ บอกกระหม่อมว่าเม็ดยามโนภาพนั้นอยู่ที่ไหน”

ฉางเอ๋อยิ้มอย่างเย็นชาขณะที่เธอกัดฟันและพูดว่า “เม็ดยามโนภาพ? อย่าคิดว่าในชีวิตนี้จะได้มาครอบครองเลย ไม่เพียงแต่ข้าจะฆ่าเจ้า แต่ผู้หญิงอัปลักษณ์นางนี้ก็จะไม่มีชีวิตอยู่เช่นกัน”

ในตอนนั้นเอง ฉางเอ๋ออยากจะฆ่าแดร์ริลในทันที แต่จุดสกัดของเธอถูกสกัดเอาไว้อยู่ ตอนนี้เธอทำได้เพียงแต่ด่าทอเขา

สำหรับเม็ดยามโนภาพ เธอจะไม่บอกแดร์ริลเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

แดร์ริลยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น และเขาพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เอาล่ะ แต่ว่านะ พระมเหสีฉางเอ๋อ กระหม่อมเข้าใจว่าพระองค์อยากจะฆ่ากระหม่อมเพื่อแก้แค้นให้จักรพรรดิโฮ่วอี้ แต่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พระองค์ฆ่ากระหม่อม พระองค์ไม่อยากจะกู้ชื่อเสียงและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพระองค์แล้วเหรอพะยะค่ะ?”