บทที่ 1814

แดร์ริลเห็นแบรดลีย์ถือแส้เหล็กคู่ไว้แน่น แส้เหล็กนั้นเป็นสีดำสนิทและเพียงมองแวบเดียวก็เป็นเหมือนแท่งเหล็กธรรมดา แต่ว่ามันมีพลังการต่อสู้ที่แข็งกล้า

ตอนนั้นแดร์ริลยังไม่รู้ว่าแส้เหล็กคู่ของแบรดลีย์นั้นเรียกว่า แส้เหล็กนภานิรันดร์ แม้ว่ามันจะไม่ใช่อาวุธมหาประลัยแต่มันก็มีพลังเทียบเท่ากระบี่สองคมสามแฉกของหยางเจียน

เมื่อได้เห็นแบรดลีย์เข้าใกล้มาเรื่อย ๆ หยางเจียนก็ตะลึง เขารีบยกกระบี่สองคมสามแฉกที่ถือแน่นไว้ในมือขึ้นมาป้องกันโดยไม่ต้องคิด

ปัง

แส้เหล็กนภานิรันดร์และกระบี่สองคมสามแฉกปะทะกันและส่งเสียงระเบิดดังก้อง แบรดลีย์และหยางเจียนต่างก็ผงะกันไปคนละสองสามก้าว

‘สุดยอด’ แดร์ริลอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นเช่นนั้น เขาประทับใจมากและรู้สึกตื่นเต้นไปพร้อมกัน

‘ฮ่าฮ่า ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ที่เรียกแบรดลีย์ออกมาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้’ เขาคิด

แบรดลีย์นั้นแข็งแกร่งจริง ๆ เพราะว่าเขาเป็นศิษย์พี่ของหยางเจียน เขาทำให้หยางเจียนผงะถอยหลังไปได้

‘แข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?’ พวกคนที่ดูต่างพากันสงสัย

แบรดลีย์สามารถสู้กับหยางเจียนได้เพราะว่าเขามีพลังเหมือนกัน สำหรับทหารของโมอาน่าเหนือ สุดยอดปรมาจารย์เอ้อหลาง หยางเจียนนั้นเป็นเหมือนเทพเจ้าในสายตาพวกเขา

“แบรดลีย์” ตอนนั้นแดร์ริลอดไม่ได้ที่จะเตือนแบรดลีย์

แดร์ริลรู้สึกได้ว่าแม้แบรดลีย์จะแข็งแกร่งพอกับหยางเจียน พวกเขาก็ยังอยู่ในเมืองหลวงของโมอาน่าเหนือและพวกทหารก็อยู่ใต้การบัญชาการของหยางเจียน

หากว่าหยางเจียนออกคำสั่ง แดร์ริลและแบรดลีย์คงไม่สามารถรับมือทหารโมอาน่าเหนือนับหมื่นนายได้ ไม่ว่าพวกเขาทั้งสองจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม

“นายท่าน ได้โปรดไปเสียเถอะ ข้าจะไปตามหาท่านหลังจากที่ล้างแค้นหยางเจียนแล้ว” แบรดลีย์สูดหายใจเข้าลึกก่อนที่จะตอบแดร์ริล เสียงเขาแม้ไม่ดังแต่ก็หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวมาก

ดวงตาแบรดลีย์จ้องหยางเจียนเขม็งดุจงูพิษ

ตอนนั้นทุกคนต่างก็ตะลึง พวกเขามองแดร์ริลค้างอย่างไม่อยากเชื่อ แบรดลีย์ที่เป็นศิษย์พี่ของหยางเจียนเรียกแดร์ริลว่านายท่านเหรอ?