บทที่ 1816

ฉางเอ๋อคิดว่าห้องมหาสมบัติใต้พิภพนั้นตั้งอยู่ในจุดต้องห้ามของพระราชวัง ไม่เพียงแค่มันแยกตัวออกมาเท่านั้นแต่ก็ยังมีองครักษ์หลวงอีกนับสิบที่คอยเฝ้าอยู่ แม้ว่าเธอจะบอกตำแหน่งกับแดร์ริลไปแต่ว่าคนไร้ค่าอย่างเขาไม่มีทางหามันเจอแน่

เมื่อโดนฉางเอ๋อทำให้อับอายแดร์ริลยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

จากนั้นแดร์ริลก็ยิ้มและมองลิลี่ “หนูน้อยลิลี่ ผมเอาเม็ดยากลับมาได้”

ขณะที่พูดแดร์ริลก็หยิบเม็ดยามโนภาพออกมา

ลิลี่ร่างสั่นเทิ้มเมื่อเธอเห็นเม็ดยามโนภาพ เธอนั้นดีใจมากและกอดแดร์ริลแน่น หัวใจเธอเต็มไปด้วยความยินดี

‘นี่สิผู้ชายของฉัน ไม่มีเรื่องอะไรที่เขาทำไม่ได้เลยสินะ’ เธอคิด

ซู่หรง ดีไวน์ ฟาร์เมอร์และฉางเอ๋อต่างก็ตะลึงขณะที่มองเม็ดยามโนภาพอย่างใกล้ชิด

ฉางเอ๋อกัดริมฝีปากเพราะเธอไม่คาดคิดว่าแดร์ริลจะสามารถเอายาเม็ดยามโนภาพมาได้ มันถูกเก็บไว้ในห้องมหาสมบัติใต้พิภพที่มีการเฝ้ารักษาการแน่นหนา เขาสามารถผ่านไปได้อย่างไรกัน?

ตอนนั้นฉางเอ๋อยังไม่รู้ว่าแดร์ริลบุกเข้าไปในพระราชวังตอนที่ทหารองครักษ์ของโมอาน่าเหนือถูกพวกจอมยุทธ์ของจักรวาลโลกดึงดูดความสนใจไว้ที่ทางเข้าเมือง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมแดร์ริลถึงได้เม็ดยามโนภาพมาอย่างง่ายดาย

ดีไสน์ ฟาร์เมอร์อดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ “ฮ่าฮ่า นี่มันเม็ดยามโนภาพจริง ๆ นี่เป็นสมบัติที่เป็นยอดสมบัติของโลกและผืนฟ้านี้”

ขณะที่พูดดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็โบกมือเรียกลิลี่และเริ่มที่จะรักษาหน้าของเธอ

ตอนนั้นแดร์ริลและซู่หรงต่างก็ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

กริ๊ง