บทที่ 183

ยังไงก็ตาม เพิร์ล ฮาห์น หยุดตรงหน้าแดร์ริลทันที ก่อนจะทำความเคารพเขาด้วยการโค้งคำนับเก้าสิบองศา

"ท่านประธานแดร์ริล ดิฉันต้องขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ ฉันมั่นใจได้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะ!" เพิร์ลกล่าวอย่างกระวนกระวาย เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเธอ

เธอกระวนกระวายและเครียดมาก ในฐานะเลขา เธอมีหน้าที่จัดการปัญหาเล็กน้อยทุกอย่างในบริษัท เช่นที่จอดรถ ก่อนหน้านี้ ตอนที่จีเซลล์มาสัมภาษณ์ ปัญหาแบบเดียวกันก็เคยเกิดขึ้น วันนี้ลาน่ามาเพื่อสัมภาษณ์แล้วปัญหาเดิมก็เกิดขึ้นอีก! ไม่ว่าแดร์ริลจะดูนิสัยดีแค่ไหน มันก็ไม่แปลกเลยที่จะเห็นเขาโกรธ

'หือ? ประธาน? เลขาฮาห์นเรียกแดร์ริลว่าท่านประธาน?' ฝูงชนคิด

ทุกคนตะลึง แม้กระทั่งพนักงานบางคนที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดยังผงะด้วยความตกใจและหวาดกลัว ทุกครั้งที่แดร์ริลเข้าบริษัท เขาจะตรงดิ่งเข้าออฟฟิศทันที จึงมีคนไม่มากที่จำเขาได้

ทันใดนั้น ความเงียบอย่างกับป่าช้าก็เข้าครอบคลุมพื้นที่ ทุกคนอ้าปากค้างและดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา

'หมอนั่นที่ขี่มอเตอร์ไซค์เป็นประธานของบริษัทแพลทินัม? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?' พวกเขาคิด

มาร์คัสเดินเข้ามา เขาปฏิเสธที่จะเชื่อในสิง่ที่ได้ยิน "คุณจำผิดรึเปล่า? เขาเนี่ยนะประธานของบริษัท? เลขาฮาห์น อย่าแกล้งผมสิครับ"

"ในฐานะที่เป็นเลขา คุณจะบอกว่าฉันไม่รู้จักว่าท่านประธานของดิฉันเป็นใครงั้นเหรอ?" เพิร์ลตอบ

ลาน่ารู้สึกว่าร่างกายของเธอสั่น เธอกัดริมฝีปากแล้วคิดในใจ 'ไม่ใช่ว่านักเรียนของฉันบอกว่าเขาเป็นลูกเขยบ้านคนอื่นเหรอ? แล้ว… เขาเป็นประธานได้ยังไง? และบริษัทที่ฉันจะสัมภาษณ์ก็เป็น… ของเขา?'

มาร์คัส ผู้ที่กำลังตะลึง ตอบโต้อย่างรวดเร็วด้วยการโวยวาย

"ก็ได้ แดร์ริล แกเป็นประธานของบริษัทแพลทินัมแล้วยังไง? นั่นทำให้แกมีสิทธิ์จอดมอเตอร์ของแกในที่จอดรถเหรอ? นี่คือความเป็นผู้นำที่ดีเหรอ? ผู้นำแบบแก จะไปทำประโยชน์อะไรให้บริษัทใหญ่แบบนี้ได้?" เขาคำราม ดึงความสนใจของฝูงชน

เพิร์ลเดินไปด้วยใบหน้านิ่งและเปล่งคำพูดของเธออย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง "ประทานโทษนะคะ คุณผู้ชาย ตรงนี้เป็นที่จอดรถพิเศษสำหรับประธานของบริษัท หากคุณอ่านป้ายข้าง ๆ คุณ มันจะบอกไว้อย่างชัดเจน ต่อให้ประธานของเราจะผูกวัวไว้ตรงนี้ เขาก็ทำได้ถ้าเขาต้องการ ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ! คุณจอดรถในที่ส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณต่างหากที่ต้องเป็นคนจ่าย!"

'หา!?' มาร์คัสคิด

มาร์คัสถึงกับพูดไม่ออก เขามองไป แล้วพบว่ามีป้ายบอกตรงหน้าที่จอดรถอย่างชัดเจน "สงวนที่จอดส่วนบุคคล ห้ามจอด"

จากนั้น ใบหน้าของเขาก็ดูเหมือนมันฝรั่งที่ยังไม่ได้ต้ม ทั้งสับสนและน่าเกลียด