บทที่ 1835

‘อะไรนะ?’

ฟลอเรียนตัวสั่นเทิ้มและแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นเมื่อเห็นนักร้องโสเภณีหญิงก่อนจะตะโกนบอกเจ้าศักดินาเคนนี่ว่า “ฝ่าบาท กระหม่อม…”

เจ้าศักดินาเคนนี่ขัดเขาอย่างเย็นชาก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ “ฟลอเรียน ดาร์บี้ เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรล่ะ?”

เจ้าศักดินาเคนนี่เชื่อสโลนทันทีเมื่อเห็นนักร้องโสเภณีหญิง ตอนนี้ความโกรธในใจของเขาค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

เขาอุตส่าห์เชื่อใจฟลอเรียนแต่เขากลับไปเสพสุขในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดเช่นนี้?

ยกโทษให้ไม่ได้

“กระหม่อม…”

ในขณะนั้นเองฟลอเรียนรู้สึกเพียงแค่ว่าจิตใจของเขาสั่นไหวในขณะที่เขาตอบอย่างแผ่วเบาและอึกอักว่า “กระหม่อม-กระหม่อมขออภัยฝ่าบาท แต่กระหม่อมไม่รู้จริง ๆ ว่านักโทษหลบหนีไปได้ยังไง”

ฟลอเรียนเกือบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขารู้สึกแค้นใจจนพูดไม่ออก

‘บ้าเอ๊ย ยัยสโลนนั่นร้ายกาจเกินไปแล้ว ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ฉันน่าจะหาทางให้เธออยู่ที่หน่วยควบคุมเมื่อคืนนี้ แล้วค่อยบอกเจ้าศักดินาเคนนี่เกี่ยวกับการกระทำของเธอ’

แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้มันก็สายเกินไปที่จะพูดอะไรอีกแล้ว

“โอ้!”

เจ้าศักดินาเคนนี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ท่าทีของเขาอำมหิตอย่างยิ่งในขณะที่เขามองไปที่ฟลอเรียนและพูดอย่างเย็นชาว่า “ฟลอเรียน ดาร์บี้ ข้าควรจะขังเจ้าไว้ในคุกเพราะเจ้าได้กระทำความผิดครั้งใหญ่หลวง แต่เจ้าก็ช่วยข้ามามากในตลอดเวลาที่ผ่านมาเช่นกัน ดังนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไป”

จากนั้นเจ้าศักดินาเคนนี่ก็มองไปรอบ ๆ ตัวเขา “ตอนนี้ข้าขอออกคำสั่งให้ฟลอเรียนถูกปลดจากตำแหน่งของเขาและจะต้องถูกสอบสวนเกี่ยวกับเรื่องนี้!”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอบพระทัย…” ฟลอเรียนรีบก้มหัวแสดงความขอบคุณก่อนจะออกจากห้องโถงไปอย่างเศร้าใจภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์ของวัง

กลุ่มเมฆข้างนอกนั้นช่างมืดมัวเฉกเช่นเดียวกับอารมณ์ของฟลอเรียนในตอนนี้ที่ทั้งมืดมนและหดหู่

มันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? เขาควรจะมีชีวิตที่มั่งคั่งและรุ่งโรจน์ เขาลงเอยเช่นนี้ได้อย่างไร?

ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้ต้องขอบใจนังสารเลวสโลนนั่น

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาเห็นยูมินั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นและดื่มชาอย่างผ่อนคลายโดยมีสาวใช้สองสามคนคอยบริการเธออยู่

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงดูเศร้านักล่ะ?” ยูมิยืนขึ้นและถามอย่างห้วน ๆ “ไม่ใช่ว่านายควรจะประหารนักโทษในตอนเที่ยงนี้หรอกเหรอ?”