บทที่ 1864

เอร่าเป็นคนที่แอมโบรสรักที่สุดเสมอมา หัวใจของเขาเจ็บปวดมากเสียจนแทบจะหลั่งเลือดออกมาเมื่อเห็นเมแกนตบตีเอร่าอย่างโหดร้าย

“หม่อมฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอ” เมแกนเย้ยหยันด้วยน้ำเสียงซุกซน “แต่ในเมื่อพระองค์ทรงห่วงใยมันมากขนาดนี้ หม่อมฉันจะให้พระองค์และมันได้อยู่ใกล้ ๆ กันก็ได้”

หลังจากที่เมแกนพูดเช่นนั้น เธอก็ก้าวเดินไปข้างหน้าและบีบคางของเอร่า จากนั้นเธอก็หยิบยาเม็ดหนึ่งแล้วโยนเข้าไปในปากของเอร่า

อึก!

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินกว่าที่เอร่าจะทันได้โต้ตอบ เธอจึงต้องกลืนยาลงไป

“คุณให้อะไรฉัน?” เอร่าถามในขณะที่เธอตัวสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว

เมแกนเป็นผู้หญิงชั่วร้าย เอร่ารู้ว่านี่ต้องไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ ๆ

“เมแกน!” แอมโบรสตะโกนในขณะที่เขาจ้องมองเมแกนด้วยดวงตาสีแดงก่ำ “คุณให้ยาพิษอะไรกับเอร่าน่ะ? รีบส่งยาแก้พิษให้เธอซะ! ไม่อย่างนั้นถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอฉันจะทำลายล้างสำนักง้อไบ๊ทั้งหมดและยุบภูเขาง้อไบ๊ไปซะ”

“ ไม่อย่างนั้นถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอฉันจะทำลายล้างสำนักง้อไบ๊ทั้งหมดและยุบภูเขาง้อไบ๊ไปซะ”

” คำเตือนนั้นดังกึกก้องซ้ำไปซ้ำมาภายในห้องโถง

หือ!

เมื่อพวกเขารับรู้ได้ถึงความโกรธของแอมโบรส เหล่าชนชั้นสูงจากสำนักต่าง ๆ ก็มีสีหน้าที่เป็นกังวล พวกเขาตื่นตระหนกอย่างมาก

พวกเขาคงจะไม่ใส่ใจคำเตือนนี้เหมือนกับมันเรื่องตลกไร้สาระถ้าหากเป็นคนอื่นพูด สำนักง้อไบ๊เติบโตอย่างมากภายใต้การนำของเมแกนซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เคยเป็นมาในอดีต ไม่มีที่ไหนเทียบเทียมได้

ในทางกลับกันแอมโบรสนั้นแตกต่างออกไป เขาเป็นถึงเจ้าชายจากโลกใหม่และเขามีพละกำลังที่จะทำลายสำนักง้อไบ๊ลงได้

เมแกนเองก็ตกใจเช่นกัน แต่เธอได้มองไปที่แอมโบรสด้วยรอยยิ้มในทันที “ใต้ฝ่าพระบาท พระองค์ควรสงบสติอารมณ์ก่อน ไม่ต้องกังวลหรอกเพคะ ในเมื่อพระองค์เป็นห่วงมันมากขนาดนี้หม่อมฉันจะไม่ฆ่าเอร่า หม่อมฉันจะกล้าทำอย่างนั้นกับมันยังไง สำหรับสิ่งที่มันเพิ่งกลืนลงไป หม่อมฉันมั่นใจว่าพระองค์คงจะได้ทราบในเร็ว ๆ นี้เพคะ”