บทที่ 1898

อีเวตต์กัดริมฝีปากขณะที่มองแดร์ริลอย่างโกรธขึ้ง เธอกระทืบเท้าอย่างโมโห “ทำไมคุณถึงอยู่กับพระนางได้? คุณเป็นอะไรกับพระนางกันแน่?”

“ผม-”

แดร์ริลรู้สึกจนปัญญาแต่เขาก็รีบปลอบอีเวตต์ “อีเวตต์ที่รักของผม อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้มีอะไรกับพระนางทั้งนั้น แต่ว่าผมกับพระนางเจอเรื่องลำบากมาด้วยกันมากมายช่วงหลายวันมานี่ แล้วผมจะอธิบายให้คุณฟังทีหลัง”

อีเวตต์หยุดพูดเมื่อได้ยินคำอธิบายของแดร์ริล

ไดอาน่าและคนของดินแดนพฤกษาสวรรค์ต่างก็เข้ามารวมตัวกันและคุยกับแดร์ริล

แดร์ริลนั้นเดาถูกว่าพวกคนของนิกายเมธาสวรรค์นั้นลงเขามาเพื่อเดินทางและกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางกลับเมื่อเสร็จสิ้น

หลังจากที่ได้ทักทายกันถ้วนหน้าแล้ว แดร์ริลก็เดินตามไดอาน่าและคนอื่น ๆ กลับไปที่นิกายเมธาสวรรค์ เขายังเชิญฉางเอ๋อให้ไปด้วยกัน

หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ฉางเอ๋อก็ตกลงที่จะไปด้วย

ถึงอย่างไรหยางเจียนก็ออกคำสั่งให้คนของเขาตามล่าฉางเอ๋อไปทั่วทั้งทวีปโมอาน่าเหนือ เธอจึงไม่มีที่ไหนปลอดภัยให้ไป นิกายเมธาสวรรค์อาจจะเป็นสถานที่ซึ่งเหมาะให้หลบหนีก็ได้

หลังจากเดินขึ้นเขามาหลายชั่วโมง แดร์ริลก็มาถึงประตูขึ้นเขาพร้อมกับศิษย์ของนิกายคนอื่น ๆ

ทันทีที่มาถึงประตู แดร์ริลก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทางเข้านั้นควรจะเงียบสงัดเพราะว่าเป็นยามดึกและมีเพียงคนเดินเฝ้ายามไม่กี่คน แต่ว่าคืนนี้ศิษย์ทั้งหมดที่ไม่ได้ออกเดินทางต่างก็มารวมตัวกันที่ลานหน้าห้องโถง พวกเขาต่างก็ดูจริงจังและตื่นเต้น

มีร่างองอาจร่างหนึ่งยืนอยู่เงียบ ๆ ตรงทางเข้า

แดร์ริลเห็นร่างนั้นแต่ไกล ผู้นั้นใส่ชุดสีขาวนวล เขาดูอายุประมาณ 40 ปี กลิ่นอายกดข่มจากร่างทำให้เหมือนว่าเขานั้นเป็นอมตะ แม้ว่าเขาจะอยู่ไกลแต่แดร์ริลยังรู้สึกได้ว่าทุกคนหายใจอย่างประหม่า

แดร์ริลยิ่งตกใจเมื่อรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของคนผู้นั้น

ให้ตายสิ

ความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่สามารถหยั่งได้ แดร์ริลไม่สามารถแม้แต่จะบอกระดับการบ่มเพาะของเขา 'ใครกันล่ะเนี่ย?’

ไดอาน่า อลัน และศิษย์คนอื่นด้านหลังต่างก็พากันตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นคนผู้นั้น พวกเขาเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม

“ท่านประมุข”