บทที่ 19

ในขณะที่อีวอนกำลังจะต่อบทสนทนากับแดร์ริลนั้น คุณย่าลินดันก็ยิ้มและเดินเข้ามาหาลิลี่ในขณะที่กำลังถือแก้วไวน์ไปด้วย

ทุกคนถึงกับหยุดทานอาหารเมื่อพวกเขาเห็นหญิงชราเดินมาทางนี้

"หนูน้อยลิลี่ ย่าอยากจะถามหลานสักหน่อย" หญิงชรากล่าวอย่างเชื่องช้า

"ถามได้เลยค่ะคุณย่า" ลิลี่กล่าว

คุณย่าลินดันพยักหน้า "หนูน้อยลิลลี่ ในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดของย่า หลานสัญญาได้ไหมว่าหลานจะไปเจรจากับทางบริษัทแพลทินัม? เราจะทำเงินได้มหาศาลถ้าได้รับมอบหน้าที่ในการดูแลรูปลักษณ์ของจีเซลล์ หลานตกลงไหม?"

"นี่..."

ลิลี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่เธอก็แอบมองไปที่แดร์ริล

ก่อนหน้านี้ผลงานจากความพยายามในการทำข้อตกลงร่วมมือกับบริษัทแพลทินัมนั้นได้ถูกวิลเลียมฉกเอาไป ซึ่งทำให้เธออารมณ์เสียมาก

แดร์ริลได้บอกให้เธอปฏิเสธคำขอของคุณย่าลินดัน

แน่นอน เธอเห็นแดร์ริลส่ายศรีษะ

ลิลี่กัดฟันของเธอ ถ้าเธอเชื่อฟังคนขี้แพ้ล่ะก็ เธอจำเป็นต้องปฏิเสธหญิงชราต่อหน้าคนมากมาย...

"ได้ค่ะ คุณแม่" ซาแมนธายืนขึ้นกะทันหัน "ฝากเรื่องนี้ให้หนูน้อยลิลี่ได้เลย เธอจะทำตามที่คุณแม่คาดหวัง!"

"เยี่ยม!" หญิงชรายิ้ม

ในตอนนั้นเอง ไม่มีใครคาดคิดว่าแดร์ริลที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอด จะพลันยืนขึ้นมา

"ไม่มีทาง"

ประโยคอันแสนเย็นชาของเขานั้นฟังดูดุร้ายมาก!

"ลิลี่เป็นคนแรกที่ไปเจรจาเรื่องสัญญา แต่ความพยายามของเธอกลับถูกขโมยไปโดยวิลเลียม" แดร์ริลกล่าวอย่างเย็นชา "ภรรยาของผมรู้ดีว่าทางบริษัทแพลทินัมนั้นจำวิลเลียมไม่ได้ด้วยซ้ำ ใช่ไหม?"

"เธอ...เธอพูดอะไรนะ?" หญิงชราชี้ไปที่แดร์ริลและโกรธอย่างมาก

สมาชิกตระกูลลินดันมองไปที่แดร์ริล เหมือนพวกเขากำลังคนบ้าอยู่

เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? เขาไม่รู้เหรอว่าเขายืนอยู่จุดไหนของตระกูลลินดัน? เขาไม่มีอะไรดีไปกว่าลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลคนอื่น! แม้แต่สุนัขของตระกูลลินดันยังมีชีวิตที่ดีกว่าเขา!

"ฉันอดทนกับแกมานานแล้ว!" วิลเลียมทนไม่ได้อีกต่อไป เขากระโจนเข้ามาอย่างกะทันหัน "แกทำบ้าอะไรของแกอยู่? แกเป็นใครถึงมาพูดแก้ตัวให้ลิลี่? แกมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาในวันเกิดของคุณย่างั้นเหรอ? การแต่งตัวของแกก็กระจอก แถมยังให้พัดเน่า ๆ กับคุณย่า แล้วตอนนี้แกก็กำลังจะแส่เรื่องของครอบครัว? -ูจะฆ่า-ึงให้ดู!"

วิลเลียมซัดกำปั้นออกไปแทบจะในทันทีที่เขากล่าวจบ!

ดูเหมือนเขาจะใส่แรงทั้งหมดที่มีลงไปในหมัดนี้! วิลเลียมนั้นได้รับความโปรดปรานจากคุณย่าลินดันและถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก การเลี้ยงดูแบบนั้นทำให้เขามีนิสัยสวะที่ขี้โมโห ในสมัยที่เขาอยู่ในโรงเรียน เขามักมีเรื่องชกต่อยเป็นประจำและยังเป็นเด็กเกเรอันดับหนึ่งของโรงเรียน แม้ว่าปัจจุบันเขาจะเป็นผู้ใหญ่และดำดิ่งสู่โลกของธุรกิจ แต่เขาก็ยังมีชื่อเสียงในด้านการควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ และยังรู้จักเหล่าเจ้าพ่อในวงสังคมหลาย ๆ คนด้วย

"แดร์ริลจบสิ้นแล้ว เขาจะต้องออกจากที่นี่ด้วยเปลหาม"

"สมควรแล้ว! ไม่มีใครจะห้ามไม่ให้หมอนั่นโดนกระทืบได้แน่"

เสียงพูดคุยพึมพำดังออกมา ทุกคนพยายามห้ามไม่ให้หัสเราะออกมาเพราะความกระตือรือร้นที่จะได้เห็นเรื่องน่าตื่นเต้น

หมัดนั่นสามารถฆ่าหมีได้เลย

ม่านตาของแดร์ริลพลันเฉียบคมขึ้น แต่แทนที่เขาจะหลบหมัดที่กำลังเขามา เขากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย!

"เร็วเข้า หนีสิ!" ลิลี่ไม่อยากเชื่อว่าตัวเธอเองจะพยายามช่วยขี้แพ้คนนั้น

เธอรู้สึกไม่ค่อยดีนักที่จะเห็นเขาถูกทำร้าย หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันมาถึงสามปี...

"พยายามจะสู้กับฉัน ทั้ง ๆ ที่มีความสามารถแค่นั้น?" แดร์ริลกล่าวเสียงเย็น

วิธีการต่อยตีของวิลเลียมเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนน หมัดนั่นอาจจะอัดแน่นไปด้วยพลัง แต่เขาคงต้องฝันไปหากคิดจะทำร้ายชายหนุ่มด้วยอะไรแบบนั้น

แดร์ริลแสยะยิ้มเล็กน้อย เด็ก ๆ ของตระกูลดาร์บี้จำเป็นต้องทำให้ตัวเองสมบูรณ์พร้อมตั้งแต่ยังอายุน้อย แดร์ริลได้ร่ำเรียนหวิงชุนมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หลี่ซาน ผู้เป็นผู้ฝึกตนรุ่นที่ 23 ของหวิงชุน ได้สอนแดร์ริลอยู่เป็นปี

แม้ว่าเขาจะไม่กล้ากล่าวว่าเขาสามารถรับมือคนสิบคนได้พร้อมกัน แต่ถ้ารับมือนักเลงธรรมดาแค่คนสองคน มันไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด!

ผัวะ!

แดร์ริลยกแขนของเขาขึ้นมาป้องกัน แต่หมัดของวิลเลียมกลับพุ่งทะลุเข้ามา! ในเวลาวินาทีต่อมา ยังไงก็ตาม เป็นฝ่ายของวิลเลียมที่ต้องโหยหวนออกมาเสียงดังเสียเอง!

"อ๊าก!"

มันรู้สึกเหมือนว่าเขาซัดใส่แผ่นเหล็ก เขาคิดว่าแขนของเขาน่าจะหัก มันไม่มีแรงหลงเหลืออยู่เลย เขาทรุดลงกับพื้นแล้วเริ่มกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด

อะไรกัน?!

สมองของทุกคนพลันขาวโพลน ไม่มีใครมองทันว่าวิลเลียมล้มลงไปได้ยังไง!

นี่แดร์ริล คนที่ทำแค่งานบ้านมาตลอดสามปี เขามีทักษะอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ? ใครจะไปรู้ได้?!

"รอฉันก่อนเถอะ แดร์ริล -ึงรอ-ูก่อนเถอะ!" วิลเลียมตะโกนด้วยความสิ้นหวัง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเบอร์หนึ่ง และตะโกนออกมา "พี่ พาคนมาสองคันรถมาที่นี่ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้! พาคนมาเลย!"

หลังจากวางสาย วิลเลียมกัดฟันกรอด เขายืนขึ้น แล้วชี้ไปที่วิลเลียม "แกอย่าคิดจะหนีเชียว อยู่ตรงนั้น! ฉันจะฆ่าแกวันนี้!"

ฝูงชนพลันเงียบลง ทุกคนรู้ดีว่าวิลเลียมนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้น มันจบไม่สวยแน่หากไปยั่วยุคนแบบวิลเลียมเข้า