บทที่ 1905

ซู่หรงและดีไวน์ ฟาร์มเมอร์นั้นเชื่อถือแดร์ริลหมดใจ ลิลี่เองก็เป็นผู้หญิงของแดร์ริลดังนั้นพวกเขาจึงเห็นด้วยกับความคิดของเธอ

“ลิลี่เหรอ?”

ซาแมนธาตัวสั่นเทาเมื่อได้เห็นลิลี่ เธอผุดลุกขึ้น เธอนั้นยิ่งแปลกใจหนักเมื่อได้เห็นว่าใบหน้าของลิลี่ไร้รอยแผลใด “ลิลี่ หน้าของลูก? ลูกหายดีแล้วเหรอ?”

ซาแมนธาดีใจจนพูดไม่ออก

เธอคิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลิลี่ เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นลิลี่กลับมาอย่างดีและปลอดภัยเช่นนี่ แถมใบหน้าก็ยังกลับมาเป็นปกติ

นี่เป็นเรื่องน่าแปลกใจที่คาดไม่ถึง

อึดใจต่อมาซาแมนธาก็คิดถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบถาม “ที่ผ่านมานี่ลูกหายไปไหน? รู้ไหมว่าแม่ห่วงแค่ไหน? แล้วก็มีพวก-”

ซาแมนธามองซู่หรงและดีไวน์ ฟาร์มเมอร์อย่างสงสัย

ทั้งสองคนต่างก็แต่งตัวประหลาด พวกเขาใส่ชุดยาวแบบโบราณ พวกเขาเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า?

“แม่คะ” ลิลี่ยิ้มและเดินเข้าไปหาเพื่อจะแนะนำพวกเขา “สองท่านนี้คือ-”

เธอพูดมาได้ครึ่งประโยคเมื่อโดนขัดจังหวะ

ปัง

มีคนเตะประตูห้องนั่งเล่นเปิดออกก่อนที่จะมีคนสิบคนเข้ามาในห้อง พวกเขาดูเหมือนเป็นผู้บ่มเพาะและคนที่นำมาก็เป็นชายร่างผอมแต่เขาดูเจ้าเล่ห์และร้ายกาจมาก

เขาก็คือวัตสัน ทักเกอร์ เขามีคนของนิกายทักเกอร์ตามมาด้วย

“คุณ-”

ลิลี่สะดุ้งเมื่อได้เห็นคนเหล่านี้บุกเข้ามาในบ้านเธอ เธอมองวัตสันและถามอย่างไม่สบายใจว่า “คุณเป็นใคร? แล้วต้องการอะไร?”

เธอไม่เคยเจอวัตสันมาก่อน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้จักเขา

ซาแมนธาเองก็ตัวสั่นเทา จากนั้นเธอก็หันไปหาวัตสันและถามว่า “ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปแจ้งคุณหากได้ข่าวของแดร์ริล? ทำไมคุณถึงมาอีก?”

เมื่อครึ่งเดือนก่อนวัตสันได้มาหาซาแมนธาเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ของแดร์ริลและซาแมนธาก็ยอมตกลงให้ข้อมูลกับพวกเขา

เธอนั้นรู้สึกเสียใจที่ต้องตกลงทำสัญญากับพวกนี้แต่ว่าเธอก็กลัวมาก