บทที่ 1910

ฟุ่บ

จีเซลล์และลาน่าหน้าแดงก่ำทันทีเมื่อได้ยิน พวกเธอตัวสั่นระริก

พวกเขายังอยู่ในห้องโถงจัดเลี้ยง วอลเตอร์กล้าพูดเรื่องต่ำ ๆ แบบนี้ในที่สาธารณะได้อย่างไรกัน? นี่มันเลวร้ายมาก

เมื่อพวกเธอไม่โต้ตอบอะไร วอลเตอร์ก็ตาเป็นประกาย เขายิ้มและบอกว่า “อะไร? พวกเธอทั้งสองอายเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเตรียมห้องพิเศษไว้แล้ว จะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วน”

จากนั้นวอลเตอร์ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

ในที่สุดสาวงามทั้งสองก็ต้องยอมทำตามที่เขาสั่ง แล้วเขาจะไม่มีความสุขได้อย่างไร?

“แก–”

จิเซลล์นั้นโมโหมากจนตัวสั่นเทา ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอกำลังจะพูดบางอย่างขณะที่แดร์ริลก้าวเข้ามาตรงหน้าเธอ เขากันเธอจากสายตาของวอลเตอร์

“คุณคือวอลเตอร์ ฮาร์ต? ประธานของกาแล็กซี่เอนเตอร์เทนเมนต์ใช่ไหม?” แดร์ริลถามเย็นชาพร้อมมองวอลเตอร์

วอลเตอร์อึ้งไปพักหนึ่ง แต่สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาคำรามใส่แดร์ริลและดวงตาเขาก็ฉายแววมุ่งร้าย

ทำไมคนขับรถถึงได้กล้ามาพูดกับเขาแบบนี้? ชายคนนี้ใส่แถบไว้ทุกข์ไว้ที่แขนด้วย เจ้าหมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

วอลเตอร์จ้องแดร์ริลเขม็งและคำรามตอบ “แกก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่ยังกล้ามาขัดจังหวะฉันเหรอ? แกเชื่อไหมว่าฉันจะไล่แกออกจากงานเดี๋ยวนี้เลยได้? แกไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรแถวนี้ ไสหัวไปซะ”

เพียะ

แดร์ริลตบหน้าวอลเตอร์โดยไม่บอกกล่าว

เขานั้นไม่ได้ใช้กำลังภายในในการตบ ไม่อย่างนั้นวอลเตอร์คงหัวหลุดไปแล้ว แต่ถึงอย่างไรแดร์ริลก็เกือบอยู่ในขั้นเทพยุทธ์ คนธรรมดาไม่มีทางทนรับการตบของเขาได้

แต่ถึงอย่างนั้นวอลเตอร์ก็ร้องโอดโอยออกมา เขากระเด็นไปไกลสองสามเมตรก่อนที่ร่างจะกระแทกเข้ากับบาร์และร่วงไปกองกับพื้น

ขวับ

ฝูงชนต่างก็พากันมาดู พวกเขาจ้องแดร์ริลอย่างฉงนและตะลึง

คนนี้คือใครกัน? ทำไมเขาถึงได้กล้าตบประธานวอลเตอร์? เขาอยากตายหรือไงกัน?

แดร์ริลไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง แต่เขากลับจ้องวอลเตอร์เขม็ง ในแววตาของเขาฉายแววเย็นเยียบ