บทที่ 1925

โดน็อกคายเลือดออกมาคำโตและกระเด็นลอยไปไกล

แม้ว่าเขาจะมีขวานแยกนภาแต่ก่อนนี้เขาก็โดนแดร์ริลทำให้บาดเจ็บ ในตอนนี้เขาก็ยังไม่ฟื้นฟูดีดังนั้นเขาจึงไม่สามารถป้องกันการโจมตีเต็มที่ของฟลอเรียนได้

“โดน็อก ตายซะ” ฟลอเรียนคำรามอย่างมีโทสะขณะที่เขาปล่อยรังสีสังหารออกมาและเข้าโจมตีโดน็อกอีกครั้ง

โดน็อกอยากให้เรื่องนี้จบลงโดยไว้เพราะรู้สึกได้ถึงความอาฆาตแค้นของฟลอเรียน เขาโบกขวานแยกนภาในมืออย่างแรงด้วยพลังทั้งหมด

ซูม

พลังภายในของโดน็อกนั้นโดนขวานเอาออกไปจนหมด พลังของมันน่ากลัวมากจนทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยว แม้ว่าฟลอเรียนจะมีโทสะท่วมท้นแต่เขาก็ไม่กล้าพุ่งเข้ามาโจมตีตรง ๆ และหลบไปก่อน

โดน็อกใช้โอกาสนี้ในการหันหลังหนีไป เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงหลัก

เพียงพริบตาเขาก็หายไปจากสายตาของทุกคน

‘เวร’ แดร์ริลนั้นหงุดหงิดมากเมื่อได้เห็นแบบนั้น โดน็อกคงไม่อาจหนีไปได้ง่าย ๆ แบบนี้หากไม่เพราะพวกองครักษ์สวรรค์ที่ล้อมเขาอยู่

“ที่รัก”

ฟลอเรียนโมโหมาก สีหน้าเขามืดครึ้มก่อนที่จะคิดบางอย่างได้ เขาตะโกนออกมาเสียงดังและพุ่งเข้าไปในห้องบรรทม “ที่รัก คุณอยู่ที่ไหน? คุณอยู่ที่…”

แดร์ริลรู้สึกว่าแรงกดดันลดลงเมื่อโดน็อกหนีไปและฟลอเรียนก็ไม่อยู่ที่นี่คอยลอบโจมตีเขา

ปัง ปัง ปัง

เพียงไม่นานแดร์ริลก็สามารถทำลายค่ายกลและทำให้องครักษสวรรค์นับสิบบาดเจ็บก่อนที่จะออกมาจากค่ายกล

เฮือก

ฉับพลันนั้นทุกคนต่างก็จับจ้องแดร์ริล พวกเขารู้สึกประทับใจและแอบอ้าปากค้างด้วยเช่นกัน

ตอนนั้นทั้งร่างของแดร์ริลอาบย้อมไปด้วยเลือดและบาดแผล แต่ว่าเขาก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ เขายังมีง้าวสวรรค์อยู่ในมือและดูเหมือนเทพสงคราม

เอ่อ…