บทที่ 1929

เขาพบว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องที่เป็นระเบียบเรียบร้อย ภาพทิวทัศน์ข้างนอกก็งดงามราวกับอยู่บนสวรรค์

‘นี่ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันตกหน้าผาลงมาแล้วหมดสติไปไม่ใช่เหรอ?’

“ท่านตื่นแล้วเหรอ?”

มีเสียงไพเราะแว่วหวานดังเข้ามาจากด้านนนอกขณะที่โดน็อกกำลังครุ่นคิดอยู่ ก่อนที่จะมีหลายคนเดินเข้ามา คนที่นำนั้นก็คือวีนัสนั่นเอง

ด้านหลังของเธอมีเจมส์ แคนท์, เดบร้า เกเบิ้ล และศิษย์อีกสองสามคน

“พวกคุณ…” โดน็อกนิ่วหน้าและกำลังจะถามเมื่อเขามองเห็นเดบร้า แต่เขาก็กลืนคำพูดที่เหลือลงไปและรู้สึกประหลาดใจมาก

‘ประมุขสำนักพราน เดบร้า เกเบิ้ลไม่ใช่เหรอ?’

โดน็อกนั้นรู้สึกซับซ้อนและกระวนกระวาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมา

เดบร้าเป็นผู้หญิงของแดร์ริล นี่หมายถึงว่าเขาโดนแดร์ริลจับตัวได้แล้วใช่ไหม?

ยิ่งคิดโดน็อกก็ยิ่งวิตก

“ทรงอย่าตระหนกไปเพคะ”

ตอนนั้นเองวีนัสก็ยิ้มบางและเอ่ยเบา ๆ ว่า “ท่านเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ของเวสต์ริงตัน โดน็อก ดิกสันใช่ไหม? ท่านอยู่ที่หุบเขาลืมเลือน ที่นี่เป็นสถานที่ลับซึ่งคนธรรมดาจะไม่มีทางหาเจอ”

วีนัสพูดต่อ “ชื่อของหม่อมฉันคือวีนัส สจ๊วตและเป็นเจ้าหุบเขา หม่อมฉันไม่ทราบว่าพระองค์เจอเรื่องอะไรมาถึงได้บาดเจ็บหนักเพียงนั้น?”

‘หุบเขาลืมเลือนเหรอ?’

โดน็อกสูดหายใจเข้าลึกและแอบนิ่วหน้า แต่ว่าก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองเดบร้าที่ยืนอยู่หลังวีนัสอย่างระแวดระวังเท่านั้น

ตอนนั้นโดน็อกยังไม่เข้าใจว่าหุบเขาลืมเลือนที่สถานที่แบบไหน ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเดบร้าถึงได้มาอยู่ที่นี่

“ฝ่าบาท”