บทที่ 1966

’จำคนผิดเหรอ?’ ริเวอร์และโอเชี่ยนมองหน้ากันอึ้งๆ ‘เธอคือพี่เดบร้าแน่ ๆ เราจะทักผิดได้ยังไง?’

ริเวอร์เกาหัวและตอบพร้อมยิ้มกระอักกระอ่วน “พี่สาว หยุดล้อเล่นเถอะ คุณมาที่นี่เพื่อตามหาพี่แดร์ริลเหมือนกันใช่ไหม? ผมได้ยินมาว่าเขากลายเป็นจักรพรรดิของเวสต์ริงตัน พี่ชายกับผมดีใจแทนเขามาก”

โอเชี่ยนยิ้มและบอกว่า “ใช่แล้ว หลังจากที่พักสักหน่อย เราไปที่เมืองหลวงด้วยกันเถอะ ไปหาพี่แดร์ริล”

เดบร้าโมโหจนกระทืบเท้า “ฉันไม่เข้าใจว่าพวกนายหมายถึงอะไร ฉันไม่ใช่พี่สาวพวกนาย นายจำผิดแล้ว”

‘สองคนนี้สมองต้องผิดปกติแน่ ฉันบอกเขาไปแล้วว่าทักคนผิดแต่ก็ยังจะบอกว่าฉันเป็นพี่สาวอยู่ได้’

เมื่อได้เห็นว่าเดบร้าดูจริงจังและเธอไม่ได้ล้อเล่น ริเวอร์กับโอเชี่ยนก็อึ้งไป พวกเขาปะติดปะต่อไม่ได้

‘เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?’

‘ทำไมพี่สาวถึงจำเราไม่ได้? เธอทะเลาะกับพี่แดร์ริลเหรอ?’

โดน็อกที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดพูดกับเดบร้าเบา ๆ “ศิษย์พี่หญิง พวกเขาไม่ได้ทักผิดหรอก ทั้งสองคนเป็นศิษย์ของแดร์ริล พี่แดร์ริลที่พวกเขาพูดถึงก็คือแดร์ริลจริง ๆ ดูเหมือนว่าแดร์ริลจะชอบคุณมาก ศิษย์ของเขาทุกคนรู้เรื่องแผนที่จะได้ตัวคุณของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกคุณว่า ‘พี่สาว’ ไม่ต้องห่วง พลังของผมฟื้นตัวมาแล้ว คุณเบี่ยงเบนความสนใจพวกเขาไว้ ผมจะจัดการเอง”

โดน็อกพูดเสียงเบาและมีแต่เดบร้าที่ได้ยิน

เมื่อเธอได้ยินดังนั้น เดบร้าก็ตัวสั่นเทา เธอร้อนรนกระวนกระวายมาก

‘สองคนนี้เป็นศิษย์ของแดร์ริลเหรอ?’

เดบร้ามีโทสะอยู่ในใจ ‘แดร์ริลนี่ชั่วขนาดไหนกัน เพื่อที่เขาจะได้ตัวฉันไปเขาทำทุกวิธี เขาให้คนของตัวเองเรียกฉันว่าพระนางหรือไม่ก็พี่สาว น่าตลก’

เธอมองพี่น้องสองคนนั้นและบอกว่า “มานี่สิ ฉันมีเรื่องจะบอกพวกนาย”

‘ศิษย์น้องอยากซุ่มโจมตีพวกเขา ฉันก็ต้องทำตามแผน’ เธอคิด

แม้ว่าเดบร้าจะดูนิ่ง แต่ในใจเธอร้อนรนมาก ไม่ว่าอย่างไรการหลอกซุ่มโจมตีก็เป็นเรื่องไร้ยางอาย