บทที่ 1968

หลังจากที่โดน็อกและเดบร้าจากไป แบรดก็มาถึงพร้อมทหารเวสต์ริงตันอีกนิดหน่อย

แบรดและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงเมื่อเข้าไปในถ้ำและเห็นร่างของริเวอร์และโอเชี่ยน

‘โหดเหี้ยมนัก ทั้งสองคนหัวใจแหลกเป็นชิ้น ๆ เลย’ แบรดคิด

แบรดเห็นว่าโดน็อกลอบโจมตีสองพี่น้องนี้อย่างไร แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักริเวอร์และน้องชาย แต่แบรดก็แน่ใจว่าพวกเขาเป็นคนของแดร์ริลเพราะว่าพวกเขานั้นดูคุ้นเคยกับเดบร้า

ตอนนั้นแบรดยังไม่ได้คิดอะไรมาก เขาสั่งว่า “พวกนายสองสามคนอยู่ที่นี่เพื่อนำศพกลับไปรายงานให้จักรพรรดิทราบพร้อมฉัน ส่วนที่เหลือตามโดน็อกไป อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”

“ครับ ท่านนายพล” ทหารตอบพร้อมกัน

เวลาเดียวกันนั้นแดร์ริลที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรก็รู้สึกเสียใจ

เขาคิดว่าจะจับกุมโดน็อกได้ เขาไม่คาดคิดว่าจะปล่อยให้โดน็อกหนีไปได้อีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจมากที่สุดก็คือการที่เดบร้าเสียความทรงจำและจำเขาไม่ได้ เธอถึงขนาดปกป้องโดน็อกด้วยชีวิต

หากว่าเขาไม่กลัวว่าเดบร้าจะบาดเจ็บ โดน็อกก็คงไม่มีทางหนีไปได้วันนี้

ตอนนั้นเองแบรดก็รุดเข้ามา เหงื่อท่วมตัวพร้อมบอกว่า “ฝ่าบาท มีเรื่องเกิดขึ้นขณะที่กระหม่อมตามโดน็อกอยู่”

เมื่อได้ยินดังนั้นแดร์ริลก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เกิดอะไรขึ้น? โดน็อกแยกกับเดบร้าแล้วเหรอ?”

ตราบใดที่โดน็อกและเดบร้าแยกกัน เขาก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไป

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ” แบรดส่ายหน้าตอบว่า “เราพบสองศพ กระหม่อมเห็นกับตาตัวเองว่าทั้งสองโดนโดน็อกฆ่าตาย”

ขณะที่พูดแบรดก็โบกมือ แล้วทหารด้านนอกก็หามสองร่างเข้ามา

‘เวร…’

แดร์ริลโมโหจัด ‘แค่เจอสองศพมันเรื่องใหญ่อะไรนักหนา?’