บทที่ 1977

เวลาเดียวกันคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน ทุกคนต่างคิดว่าแดร์ริลจะนำกองทหารบุกเข้ามา ใครจะคิดว่าเขาจะเดินเข้ามาลำพัง?

แดร์ริลเป็นประมุขสำนักประตูสุราลัยและกล้าหาญนัก ไม่มีใครในโลกนี้จะกล้าได้เท่าเขา

ตอนนั้นเมแกนก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นและยิ้มให้แดร์ริลพร้อมพูดว่า “แดร์ริล นายกล้านักนะที่มาสำนักง้อไบ๊ของฉัน ฉันเป็นคนใจดี ตราบใดที่นายเคารพฉันว่าเป็นหัวหน้าพันธมิตรและฟังคำสั่งฉันในอนาคต ฉันก็จะไม่เอาเรื่องกับสิ่งที่นายทำไปในอดีต”

ก่อนนี้เมแกนคงตื่นตระหนกเมื่อต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้ แต่ว่าตอนนี้มันต่างไปแล้ว เธอเป็นคนกุมชะตาชีวิตตระกูลคาร์เตอร์ ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกลัวว่าแดร์ริลจะทำอะไรบุ่มบ่าม

ตอนที่เธอพูด นักรบทั้งหลายจากสำนักต่าง ๆ ก็มองแดร์ริลไม่วางตา จ้องเขาเขม็ง

ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจกับกลิ่นอายของแดร์ริลก่อนหน้า แต่เมื่อพวกเขานึกได้ว่าตัวเองอยู่ในสำนักง้อไบ๊และเมแกนเป็นคนที่แข็งแกร่ง พวกเขาก็ไม่หวาดกลัวแดร์ริลอีกต่อไป

แดร์ริลไม่ได้สนสายตาของคนอื่น เขานั้นไม่กลัวแม้ว่าสำนักใหญ่ ๆ จะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็ตาม เขาไม่ได้คิดอะไรมากมายขณะที่จ้องเมแกนเขม็ง ร่างเขาสั่นเทิ้ม “เมแกน ขอฉันถามเธอหน่อย เธอวางยาทุกคนในตระกูลคาร์เตอร์ใช่ไหม?”

แดร์ริลรู้สึกอารมณ์ท่วมท้นเมื่อนึกถึงสภาพอ่อนแอของเชสเตอร์และคนอื่น ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

“ใช่แล้ว ฉันเอง” เมแกนหัวเราะและพยักหน้า “ตระกูลคาร์เตอร์ไม่เคารพฉัน ฉันก็ต้องสั่งสอนพวกเขา”

เธอมองแดร์ริลและพูดต่อว่า “ที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะนาย ตอนนั้นฉันก็คงฆ่าพวกเขาไปแล้ว ฉันคงไม่ปล่อยให้อยู่มาถึงตอนนี้หรอก”

เธอนั้นยินดีมากเมื่อได้เห็นสีหน้ามีโทสะของแดร์ริล

แดร์ริลรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในอกและดวงตาเขาก็แดงฉาน เขากัดฟันกรอดและคำราม “เมแกน หยุดเสแสร้งได้แล้ว ถ้าระหว่างเรามีความแค้นต่อกัน ก็มาลงที่ฉัน ทำไมถึงต้องไปทำร้ายคนบริสุทธิ์ด้วย”

เมแกนถึงขนาดวางยาซาร่าที่อ่อนวัยใสซื่อ ไม่ต้องพูดถึงเชสเตอร์หรือแด็กซ์

นี่มันชั่วร้ายจริง ๆ