บทที่ 199

อีวอนกอดกล่องรองเท้าที่บรรจุคำสรรเสริญจากคริสตัลไว้ และตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกว่าทุกอย่างดีไปหมดเมื่อแดร์ริลอยู่ใกล้ ๆ คำสรรเสริญจากคริสตัลนั้นเป็นตัสแทนความรู้สึกที่เธอมีต่อแดร์ริล—มันชัดเจนดั่งคริสตัล

เพราะพ่ออยู่ข้างเธอ เธอจึงระงับความต้องการจะกอดและจูบแดร์ริล เธอตอบอย่างแผ่วเบา "แดร์ริล ในเมื่อคุณมอบของขวัญนี้ให้ฉัน งั้นก็ให้ฉันเลี้ยงมื้อค่ำคุณเถอะนะ! ทั้งสองอย่างมันแตกต่างกันมาก แต่คุณคงไม่ปฏิเสธฉันใช่ไหม?" เธอพูดถูก รองเท้านี้ราคาร้อยล้าน มื้อค่ำจะราคาเท่าไหร่กันเชียว?

ยังไงก็ตาม เป้าหมายหลักที่เธอจะเลี้ยงดินเนอร์แดร์ริลก็เพราะเธอมีอย่างอื่นที่ต้องทำนั่นคือการใช้เวลากับเขาให้มากขึ้นแทนการขอบคุณเขา ตราบใดที่เธอได้ใช้เวลากับเขามากขึ้นสักชั่วโฒง เธอก็ดีใจแล้ว

แดร์ริลคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะแล้วพยักหน้า "โอเค!"

ในเมื่อตอนนี้เขาไม่มีอะไรต้องทำ เขาจึงไม่รังเกียจที่จะอยู่ดูแลเธอสักพัก

ในตอนที่พวกเขากำลังจะจากไปนั่นเอง มือถือของแดร์ริลก็ดังขึ้น

ใครมันช่างขัดความสุขซะจริง?

เขาคว้ามือถือออกมา—เป็นเมแกน

"เจ้าหน้าที่แคสเทลโล ว่าไง?" เขารับสายแล้วถาม

"พี่ชายที่แสนดีของฉัน คุณว่างรึเปล่า ฉันต้องการให้คุณช่วย อย่างเร่งด่วน" เมแกนกล่าวเสียงเบา

เธอเรียกเขาว่าพี่ชายที่แสนดี? แดร์ริลถึงกับขนลุก เกิดอะไรขึ้น? ครั้งสุดท้ายที่เขาทำให้เธอเรียกเขาว่าพี่ชาย มันต้องใช้ความพยายามสูงมาก ทำไมจู่ ๆ เธอถึงมาเรียกเขาว่าพี่ชายที่แสนดีอย่างง่ายดายแบบนี้?

แดร์ริลแกล้งหยอก "น้องสาวแสนดีของผม คุณต้องการให้ผมช่วยอะไรถึงได้รีบเร่งแบบนี้?"

เมื่อได้ยินแดร์ริลแกล้งเธอ เธอก็หน้าแดงแล้วกัดริมฝีปากของเธอ เธอเป็นอะไรไปวันนี้? ทำไมเธอถึงเรียกเขาว่าพี่ชายที่แสนดีไปได้? เธอเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง ทำไมเธอถึงทำตัวเป็นเด็กน้อยต่อหน้าแดร์ริล?

เมแกนพยายามจะสงบใจตัวเอง จากนั้นก็ตอบอย่างรวดเร็ว "มันเป็นเรื่องสำคัญ ฉันจะรอคุณที่คาเฟ่ เราจะคุยกันเมื่อฉันพบคุณแล้ว" จากนั้นเธอกวางสายไป