บทที่ 1997

เดบร้ายืนอยู่เงียบ ๆ ข้างโดน็อกในชุดยาวสีขาว เธอดูมีเสน่ห์งดงามราวเทพธิดา

โอ้

แดร์ริลรู้สึกแย่มากเมื่อเขาเห็นเธอจากบนรถคุมขังนักโทษ

ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาผ่านเรื่องราวมามากมายกับเดบร้า ความทรงจำระหว่างเขาทั้งสองเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเขา เธอลืมไปแล้วทั้งหมดจริง ๆ เหรอ?

แดร์ริลคงไม่รู้สึกแย่เท่าไรหากว่าเดบร้าแค่เสียความทรงจำและไปกับชายอื่น แต่ว่าเธอตกลงใจที่จะไปกับโดน็อก ไม่มีใครยอมรับเรื่องนี้ได้แน่

“ฝ่าบาท”

ริกกี้ก้าวขึ้นมาหน้ากองทัพ เขาหันไปหาโดน็อกและพูดอย่างนอบน้อม “เราพร้อมแล้ว ได้โปรดสั่งให้เราออกเดินทางได้”

“ดีมาก”

โดน็อกยิ้ม เขายกมือและโบก “ทุกคนจงฟัง เรากลับเวสต์ริงตันกันเลยบัดนี้”

“รายงาน”

มีทหารนายหนึ่งจากตีนเขาวิ่งขึ้นมา เขาเหงื่อแตกท่วมตัว “ฝ่าบาท มีกองทัพใหญ่อยู่ที่ตีนเขา พวกเขาล้อมเขาง้อไบ๊ไว้หมดแล้ว”

อะไรนะ?

ทุกคนต่างก็ส่งเสียงฮือฮา

ไม่ใช่เพียงแค่โดน็อกแต่แดร์ริล เมแกนและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกัน? กองทหารมาจากไหน?

ตอนนั้นโดน็อกก็ตั้งสติได้ เขาบอกว่า “ทุกคนไม่ต้องตระหนก แต่ระวังตัวเอาไว้” จากนั้นโดน็อกก็เดินขึ้นหน้ามาและมองไปที่ตีนเขา เดบร้ารีบตามเขาไป

เฮือก

โดน็อกตัวสั่นและสูดหายใจลึก เขานั้นตะลึงจนพูดไม่ออก