บทที่ 2017

ทอชเจ้าคนงี่เง่า การที่ต้องไปเฝ้าชายแดนนานหลายปีทำให้เขาโง่ไปหรือไงกัน? เขาดันจับตัวราชบุตรเขยมาซะได้

เวลาเดียวกันทั้งจักรพรรดินีและควินซี่ต่างก็ตัวสั่นระริก พวกเขาต่างก็ตกใจมาก

แต่ว่าจักรพรรดินีก็ยินดีด้วยเช่นกัน

สีหน้าของควินซี่นั้นเย็นชา เธอไม่อาจเก็บซ่อนความอับอาย โทสะ และความไม่ยินยอมในใจไว้ได้

หืม?

ทอชอึ้งงันไป ในสมองของเขาเต็มไปด้วยคำถาม

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจักรพรรดินีและเหล่าเสนาบดีถึงได้มองชายผู้นี้แบบนั้น?

เขาเป็นราชบุตรเขยจริง ๆ เหรอ?

หัวใจทอชเต้นรัว เขาร้อนใจมาก

“ผู้บัญชาการทอช”

มีคนหนึ่งในบรรดาเสนาบดีหัวเราะเบา ๆ และบอกว่า “คุณเป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมถึงได้จับตัวราชบุตรเขยมาแล้วบอกว่าเขาเป็นสายลับกัน?”

หลายคนต่างก็มองทอชและยิ้มอย่างแฝงความนัย

อะไรนะ?

ทอชรู้สึกราวกับโดนฟ้าผ่า เขาอึ้งจนพูดไม่ออก เขามองแดร์ริลอย่างตกตะลึง เขาพูดอะไรไม่ออกและรู้สึกหวาดกลัว

ชายคนนี้คือราชบุตรเขยเหรอ? วีรบุรุษของจักรวาลโลก ประมุขสำนักประตูสุราลัย แดร์ริล ดาร์บี้เหรอ?

“ทอช”

จักรพรรดินีตั้งสติได้ พระนางมองทอชเงียบ ๆ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ชายคนนี้คือแดร์ริล ดาร์บี้ เราแต่งตั้งให้เขาเป็นราชบุตรเขย ทำไมถึงได้บอกว่าเขาเป็นสายลับกัน?”

เสียงของพระนางไม่ได้ดัง แต่ว่ามีพลังกดข่มจนแทบหายใจไม่ออก

ขวับ

ทอชเหงื่อแตกพลั่ก เขารีบคุกเข่าและบอกว่า “ฝ่าบาท มันเป็นเรื่องผิดพลาด กระหม่อมไม่ระมัดระวัง”

จากนั้นทอชก็หันไปหาแดร์ริล เขาดูรู้สึกผิดและบอกว่า “พระราชบุตรเขย กระหม่อมตาบอดไป กระหม่อมขออภัยที่ล่วงเกินท่าน ได้โปรดอย่าถือโทษและอภัยให้กระหม่อมด้วย”

ทอชเป็นผู้บัญชาการและเขาก็มีสถานะที่สูง หากว่าเป็นคนอื่นเขาก็คงไม่ขอโทษด้วยท่าทีอ่อนน้อมแบบนี้