บทที่ 2019

ตอนนั้นเหล่าเสนาบดีต่างก็หันมามองแดร์ริล พวกเขาดูไม่พอใจ

การที่แดร์ริลไม่เพียงไม่ช่วยพวกเขา แต่ก็ยังจะมาหัวเราะพวกเขาอีก

“แดร์ริล”

ควินซี่ทนต่อไปไม่ไหว สีหน้าของเธอบึ้งตึงและตวาดเขาว่า “หากว่านายไม่มีอะไรจะทำก็ไปซะ อย่ามาสร้างปัญหาที่นี่”

‘ปัญหาเหรอ?’

แดร์ริลไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

‘ฉันก็แค่หัวเราะแล้วไม่ได้พูดอะไรสักคำ ฉันสร้างปัญหาตรงไหน?’

แดร์ริลยิ้มและมองควินซี่ก่อนพูดช้า ๆ ว่า “องค์หญิง กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจจะก่อปัญหา กระหม่อมเพียงคิดว่า ข้อเสนอพวกนี้น่าสนใจ ดังนั้นเลยอดหัวเราะออกมาไม่ได้”

อะไรนะ?

เหล่าเสนาบดีต่างก็อับอายและโมโห พวกเขาจ้องแดร์ริลเขม็ง

แดร์ริลกล้าดีอย่างไรมาหัวเราะข้อเสนอของพวกเขา

เขานั้นเสียบัลลังก์ไป แล้วมีสิทธิ์อะไรมาหัวเราะเยาะคนอื่น?

จากนั้นเสนาบดีก็บอกว่า “แดร์ริล ท่านมีวิธีหยุดหยางเจียนไม่ให้มาบุกเราเหรอ?”

“แน่นอน” แดร์ริลยิ้มและพยักหน้า ท่าทางเขาดูสบาย ๆ แต่ว่าสีหน้าดูมั่นใจ

ทั้งห้องโถงเงียบสนิทเมื่อได้ยินคำตอบแบบฉับพลันของแดร์ริล

เหล่าเสนาบดีมองหน้ากัน พวกเขาพากันอึ้งงันกับคำตอบของเขา

แต่ไม่กี่อึดใจต่อมา ทุกคนต่างก็ระเบิดหัวเราะออกมา

“นี่เขาพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน? เขาสามารถต่อสู้กับกองทัพโมอาน่าเหนือได้งั้นเหรอ?”

“นั่นสิ ด้วยพลังของเขาคงรับการโจมตีจากหยางเจียนสักกระบวนท่าก็ไม่ได้ ทำไมขี้โม้ขนาดนั้น”

“เขาปกป้องบัลลังก์ตัวเองยังไม่ได้ แต่คิดว่าจะมาต่อต้านกองทัพโมอาน่าเหนือได้งั้นเหรอ? เขาคงจะฝันไปแล้ว”

เหล่าเสนาบดีคงไม่กล้าเย้ยหยันเขาหากว่าแดร์ริลยังคงเป็นราชบุตรเขยอยู่