บทที่ 2023

หลังจากที่พวกเขาได้ยินคำสั่งของแดร์ริลและเห็นป้ายบัญชาการในมือ ทหารทั้งหลายก็รีบทำตามคำสั่งขยับไปทางซ้ายตามคำบอกของเขา

“ทหารสองหมื่นนายแรก เดินไปทางตะวันตก 50 ก้าว” แดร์ริลสูดหายใจเข้าลึกและตะโกนสั่ง “อีกสองหมื่นนายที่เหลือ เดินไปทางตะวันออก 50 ก้าว ส่วนคนที่เหลืออยู่ตรงกลางกระจายตัวเป็นรูปพัด เร็วเข้า ลงมือ”

แดร์ริลดูจริงจัง และเขาก็กระวนกระวายมาก

เขารู้ว่าการที่ทำแบบนี้เป็นเรื่องที่เสี่ยงแต่หากว่าเขาทำสำเร็จก็จะสามารถพลิกสถานการณ์ได้ทันที

กองทหารโลกใต้เมฆีเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี พวกเขาทำตามที่แดร์ริลบอกและเข้าประจำตำแหน่งอย่างไม่อิดออด

แต่ขณะที่กำลังเคลื่อนที่นั้น กองทหารโลกใต้เมฆีก็เสียกำลังรบไปชั่วขณะ ทำให้มีทหารหลายพันนายล้มลงจมกองเลือด

“แดร์ริล”

ควินซี่ดูร้อนรนและตะโกน “นายออกคำสั่งมั่ว ๆ อะไรเนี่ย? คืนตราบัญชาการมาเร็วเข้าแล้วก็เลิกเล่นซะที”

เธอรู้ว่าแดร์ริลไม่ได้มีแผนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นี่มันแค่เรื่องไร้สาระ

จักรพรรดินีและเหล่าเสนาบดีกลาโหมต่างก็สิ้นหวัง

‘คำสั่งของแดร์ริลได้ผลเหรอ? ทำไมเราถึงดูแพ้เร็วกว่าเดิม?’

จักรพรรดินีกัดปากแน่น พระนางรู้สึกเสียใจ พระนางคิดว่า ไม่ควรมอบตราผู้บัญชาการให้แดร์ริลเลย

แดร์ริลแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงกร่นด่าของควินซี่และยังคงสั่งกองทหารโลกใต้เมฆีต่อไป

หยางเจียนหัวเราะเบา ๆ

เขานั้นลอยอยู่กลางอากาศ พินิจพิจารณาแดร์ริล จากนั้นมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มหยัน “เป็นยุทธวิธีเหลวไหลนัก คิดว่าจะช่วยทัพโลกใต้เมฆีได้ด้วยความสามารถเช่นนี้รึ?”

หยางเจียนก็เหมือนควินซี่และคนอื่น ๆ เขาคิดว่าแดร์ริลแค่ออกคำสั่งไปมั่ว ๆ

‘อะไรกัน?’

ไม่นานทุกคนก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้ตาค้าง

ตอนแรกทัพโลกใต้เมฆีดูหมดทางสู้ให้กับทัพโมอาน่าเหนือ แต่หลังจากที่พวกเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามคำสั่งของแดร์ริล ทัพโลกใต้เมฆีกลับเป็นฝ่ายโอบล้อมทัพโมอาน่าเหนือไว้

ใช่แล้ว ทหารเพียงแสนนายสามารถโอบล้อมทหารหลายแสนได้