บทที่ 2051

”ก่อนนี้เจ้าเด็กนี่แพ้มาตั้งหลายหน แพ้เยอะจนสมองผิดปกติหรือไง?”

กองทัพโมอาน่าเหนือยังคงหัวเราะเยาะแดร์ริลไม่หยุด ไม่มีใครสนใจว่าเขาพูดอะไร

เขานั้นเป็นเพียงคนหนุ่มที่พยายามวางท่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยางเจียน น่าขำนัก กองทัพโลกใต้เมฆีจะเอาชนะทัพโมอาน่าเหนือโดยไม่ใช้ค่ายกลได้อย่างไรกัน?

ทุกคนต่างก็หัวเราะ

หยางเจียนเองก็หัวเราะเมื่อเขามองแดร์ริลอย่างหยามหยัน “เจ้าหนุ่ม พูดเรื่องอะไรกัน? เจ้าอยากจะสู้กับข้าเหรอ?”

น้ำเสียงหยางเจียนแฝงแววเยาะ

แม้แดร์ริลจะค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาหยางเจียน หยางเจียนนั้นแน่ใจว่า เขาสามารถจัดการแดร์ริลได้ภายในสามกระบวนท่า

“ใช่” แดร์ริลพยักหน้า เขาชี้ไปที่ป่าทางตอนเหนือของเมืองหลวง “ไปที่นั่นแล้วสู้กันดีกว่า เพื่อเลี่ยงไม่ทำให้ชาวบ้านต้องบาดเจ็บ หยางเจียน คุณกล้ารับคำท้านี้ไหม?”

หัวใจแดร์ริลเกือบกระดอนออกมาจากอกเมื่อเขาพูดประโยคสุดท้ายออกมา

หยางเจียนเป็นคนโหดเหี้ยม เขาไม่เคยเล่นตามกฎและเขาอาจจะยังยืนกรานที่จะโจมตีเข้าประตูเมืองมาหากว่าไม่ยอมทำตามข้อเสนอของแดร์ริล

อืม?

หยางเจียนสูดลมหายใจลึกขณะที่มองแดร์ริลอย่างสงสัย เขาไม่ได้ตอบในทันที เขาได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

‘คนผู้นี้นั้นเป็นคนระมัดระวังและไม่เคยทำอะไรที่ตัวเองไม่มั่นใจ เกิดอะไรขึ้นกัน? เขารู้สึกมั่นใจมากขนาดนี้เพราะว่ามีเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติเหรอ?’

แม้ว่าในเจดีย์จะมียอดฝีมืออยู่ แต่ทัพโมอาน่าเหนือของหยางเจียนก็ยังคงไม่หวาดกลัวทัพโลกใต้เมฆี

“ฝ่าบาท”

แต่ว่าจางจือก็ก้าวออกมาด้วยสีหน้าอ่านยากและบอกว่า “แดร์ริลเป็นคนมากแผนการ หากว่าเขาอยากจะไปสู้กันในป่า แสดงว่าเขาต้องมีแผนอะไรซ่อนอยู่แน่ ดังนั้นฝ่าบาทจะโดนเขาหลอกไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”