บทที่ 2062

”องค์หญิงลองก์”

แดร์ริลส่ายหน้าและยิ้มขมขื่น “แม้กระหม่อมจะทุ่มเทกำลังเต็มที่ ก็อาจจะยากที่จะได้บัลลังก์ก็มาในหนึ่งเดือน องค์หญิงทรงพระดำริว่า จะสามารถ…”

ควินซี่ขัดจังหวะเขาก่อนที่แดร์ริลจะทันพูดจบ

“อย่าพยายามต่อรองขอเวลาเพิ่ม หนึ่งเดือนเท่านั้น หากว่านายทำไม่ได้ นายก็ไม่คู่ควรจะเป็นพระสวามีของฉัน” ควินซี่พูดอย่างเย็นชา

แดร์ริลถอนใจอย่างหมดปัญญา ควินซี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่รับมือง่าย หลังจากที่เขาคิดอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็กำลังจะยอมรับข้อเสนอของเธอ

“ฝ่าบาท”

มีขันทีวิ่งเข้ามาอย่างเร็วและพูดกับจักรพรรดินีอย่างนอบน้อมว่า “ทูตของเวสต์ริงตันมาขอพบพระองค์ ตอนนี้เขารออยู่ที่หน้าห้องโถงพ่ะย่ะค่ะ”

หืม?

ทุกคนในห้องโถง จักรพรรดินี แดร์ริลและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันตะลึง

มันบังเอิญอะไรขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งจะคุยกันเรื่องแดร์ริลจะกลับไปครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิของเวสต์ริงตันอีกครั้ง ตอนที่เวสต์ริงตันส่งทูตมาพอดี

จักรพรรดินีได้สติ พระนางยกมือและบอกว่า “ให้เขาเข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรับคำสั่งก่อนรีบออกไป

อึดใจต่อมา ขันทีก็นำทูตเวสต์ริงตันเข้ามาในห้องโถง

เบนจามิน จอยซ์เหรอ?

แดร์ริลอึ้งไปทันทีเมื่อเห็นคนที่เข้ามา

แดร์ริลจำเขาได้ เขาคือเบนจามิน จอยซ์ เจ้ากรมพิธีการ แดร์ริลเคยพบชายคนนี้สองครั้งตอนที่เขาเป็นจักรพรรดิของเวสต์ริงตัน

ขวับ

สายตาทุกคนหันไปจับจ้องเบนจามิน พวกเขาต่างก็สงสัยวัตถุประสงค์ในการมาของเขา

แต่ว่าก็มีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

เบนจามินเดินตรงเข้าไปหาแดร์ริลและคุกเข่าต่อหน้าแดร์ริลทันที เขาพูดอย่างเร่งร้อนจริงใจว่า “ฝ่าบาท ตอนนี้เวสต์ริงตันวุ่นวายมาก กระหม่อมขอร้องฝ่าบาทให้กลับไปเวสต์ริงตันเพื่อทรงปลอบขวัญประชาชนด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”